าดเจ็บสาหัส แต่เฟิงหยูเองก็มีความสุขมาก ในที่สุดก็คิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมาและไม่ปฏิเสธเหยาซื่ออีกต่อไปในความเป็นจริงนางไม่ได้พูดถึงอีกต่อไปว่าเขาเป็นบิดาของนางหรือไม่นางพูดเกี่ยวกับวิธีที่เหยาซื่อไปหาเฟิงจินหยวนด้วยมีด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปความแตกต่างระหว่างมารดาและบุตรสาวจะเชื่อมโยงกันใช่ไหม?
นางรู้สึกเคลื่อนไหวเล็กน้อย เมื่อนางพูดอีกครั้งเสียงของนางก็ค่อนข้างเร่งด่วน “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล อาเองรักษาบาดแผลของท่านแม่แล้ว เราแค่ต้องพักอีก 10 วันก่อนที่ท่านแม่จะกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงต่อไปนี้อาเองจะดูแลท่านแม่อย่างดี ข้าจะไม่ยอมให้ท่านแม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกแม้แต่น้อย”
นางพูดจากเรื่องเร่งด่วนไปสู่ความเงียบ ในตอนท้ายน ้าเสียงของนางฟังดูประจบเล็กน้อย ในขณะนี้เฟิงหยูเองพยายามที่จะแสดงความนับถือตนเองกับเหยาซื่อ ตราบใดที่เหยาซื่อสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นตัวจริงและตัวปลอม นางก็จะใช้ชีวิตที่มีความสุขกับเหยาซื่อ ไม่ว่านางจะอยู่ที่ไหนนางจะจำได้ว่านางยังมีมารดาอยู่ที่บ้าน
เฟิงหยูเองเต็มไปด้วยความมั่นใจและความกระตือรือร้นในขณะที่มองเหยาซื่อ แต่ความกระตือรือร้นครั้งนี้ก็เหมือนเปลวไฟที่เยือกเย็นและไม่คุ้นเคย ในสายตาของเหยาซื่อ นางเห็นภาพที่เหินห่างพร้อมกับร่องรอยแห่งความสิ้นหวัง นางเห็นว่ามันไร้ประโยชน์
นางตกใจเล็กน้อยและถามด้วยเสียงสั่น “ท่านแม่มีอะไรผิด
