อมที่จะเริ่มการร้องไห้รอบใหม่ทันที
ในเวลานี้หวงซวนก็มาแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นเฟิงหยูเองอุ้มเด็ก นางก็รีบอุ้มเด็ก เฟิงหยูเองกล่อมเด็กที่กำลังจะร้องไห้และไม่ให้หวงซวนอุ้มเขานางพูดกับหวงซวนว่า “ไปรอที่หน้าประตูตำหนัก ทันทีที่องค์ชายหยูออกมาให้เขารีบมาที่ตระกูลเฟิง แค่บอกว่าคุณหนูสี่คิดถึงเขามาก นางไม่สามารถอยู่ได้หากไม่เจอเขา”
หวงซวนจ้องมองที่เฟิงเฟินได และเห็นว่าใบหน้าของเฟิงเฟินไดซีดเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหยูเอง นางอดไม่ได้ที่จะเตือน “คุณหนูสี่ ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าท่านอยากเจอองค์ชายเก้า ? จากนั้นข้าจะไปรออยู่หน้าตำหนัก ข้าจะส่งข้อความนี้ให้องค์ชายเก้าทุกคำพูดเลยเจ้าค่ะ”
หลังจากหวงซวนพูดอย่างนี้ นางก็หันหลังออกไป เฟิงเฟินไดตื่นตกใจและตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “ช้าก่อน ! ใครบอกว่าข้าอยากเจอองค์ชายเก้า ทำไมข้าต้องคิดถึงพระองค์ ? ข้าแค่บอกว่าเฟิง… ข้าบอกว่าพี่รองดูสนิทกับเด็กคนนี้มาก”
เฟิงหยูเองกล่อมเขาสองสามครั้งและเด็กไม่อยากร้องไห้แล้ว เด็กจับเสื้อของเฟิงหยูเองและไม่อยากให้ปล่อย เฟิงหยูเองเหลือบมองไปที่เฟิงเฟินไดและพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “ข้าเพิ่งได้ยินเจ้าพูด”
เฟิงเฟินไดปฏิเสธ “ข้าไม่ได้พูด เป็นแม่นมที่อุ้มเด็กไว้ไม่ดี เจ้าก็เห็น เด็กเกือบจะตกลงบนพื้น มันไม่เกี่ยวกับข้าเลย”
เฟิงหยูเองหัวเราะ “เจ้าและเฟิงจินหยวนเป็นสมกับเป็นบิดาและบุตรกันจริง ๆ ดูเหมือนว่าเจ้ามีความเกี่ยวข้องแน่นอน”
“เจ้าหมา
