ยถึงอะไร” เฟิงเฟินไดไม่สามารถเข้าใจความหมายของพี่รองของนางได้
เฟิงหยูเองพูดกับนาง “ความหมายของข้าคือเจ้าและเฟิงจินหยวนเหมือนกัน เจ้าไม่สามารถจำได้ว่าเจ้าตกต ่าอย่างไรในอดีต เจ้าทำผิดพลาดซ ้าซาก เจ้าโง่จริง ๆ ”
“เจ้า…” เฟิงเฟินไดโกรธมาก อย่างไรก็ตามนางไม่กล้าพูดอะไรเลย นางทำได้แต่โกรธเคือง
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองเตือนนางว่า “ไม่ว่าเด็กคนนี้จะเกี่ยวข้องกับเฟิงจินหยวนหรือไม่ เขาเป็นน้องชายของเจ้า แม้ว่าเจ้าจะไม่สงสารเขา เจ้าก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ อย่าคิดว่าข้าไม่ได้ยินสิ่งที่เจ้าพูด เฟิงจินหยวนฆ่าภรรยาและบุตรสาวของเขา เจ้าเรียนรู้ที่จะเย็นชาจริง ๆ ”
เฟิงเฟินไดพูดไม่ออก อย่างไรก็ตามนางยังคงส่ายหัว นางพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “เขาไม่ใช่น้องชายของข้า ! ข้าไม่มีน้องชายคนนี้ ! ”
“การรังแกเด็กที่ไม่มีทางสู้ไม่ได้ใช้ทักษะมากนัก” เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและกล่าวว่า “เขาไม่สามารถเลือกเกิดได้ ไม่มีใครที่เลือกที่จะเกิดมาในโลกได้ หากเจ้าต้องการระบายความโกรธก็ออกไปบีบคอท่านแม่ที่ไร้ยางอายของเจ้าและนักแสดงนอกรีตคนนั้น”
หลังจากที่นางพูดสิ่งนี้ นางเดินไปข้างหน้าและวางเด็กไว้ในอ้อมแขนของแม่นม จากนั้นนางพูดด้วยน ้าเสียงเย็นชา “เลี้ยงดูให้ดี หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเด็กแม้แต่น้อย องค์หญิงผู้นี้จะไม่ให้อภัยเจ้า”
ออกจากเรือนของเฟิงเฟินได เฟิงหยูเองเริ่มเดินไปเฝ้าเหยาซื่ออีกครั้งหวงซวนคิดเรื่องเด็กคนนั้นและอดไม่ได้ที่จะถา
