้
โชคร้าย แต่เฟิงหยูเองรู้ว่านางไม่มีสิทธิ์ใด ๆ ในการตรวจสอบเรื่องนี้ได้อย่างเปิดเผย นอกจากนี้ม่านซีเป็นบ่าวรับใช้ของจินเฉิน ในฐานะเจ้านาย จินเฉินมีสิทธิ์ที่จะฆ่าบ่าวรับใช้ในเรือนของนางที่นางพอใจ
แต่… นางขดมุมปากของนางออกมาทำให้ดูหดหู่ นางถามจินเฉิน “เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร ? ”
จินเฉินรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถซ่อนได้จากเฟิงหยูเองได้ ยิ่งกว่านั้นนางไม่เชื่อว่าเฟิงหยูเองจะสืบสวนเรื่องฮูหยินผู้เฒ่า นั่นคือเหตุผลที่แม้ว่านางจะรู้สึกกลัว แต่ก็ไม่มีความกลัวหรือความสิ้นหวัง
นางเงยหน้าขึ้น และพูดกับเฟิงหยูเอง “การตายของท่านแม่…เกิดจากบ่าวรับใช้ผู้นี้ มันก็เหมือนกับที่อนุอันพูดไว้ก่อนหน้านี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นที่เราเจอกันบนถนนที่ให้ยาพิษแก่ข้า นางบอกว่าท่านแม่ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ การรวบรวมฝูงชนเพื่อทุบตีคุณหนูรองนั้นเป็นความผิดร้ายแรง แต่คุณหนูรองไม่สามารถฆ่านางได้เพราะสถานะของนาง และคุณหนูต้องรู้สึกหดหู่ใจ หากข้าต้องการทำสิ่งที่ดีสำหรับคุณหนูรอง ข้าควรช่วยคุณหนูรอง ความตายของท่านแม่เท่านั้นที่จะระบายความโกรธของคุณหนูได้”
เพียงลมหายใจเดียวจินเฉินเปิดเผยทุกสิ่งที่เฟิงหยูเองอยากรู้เกี่ยวกับสาเหตุการตายของฮูหยินผู้เฒ่า จากนั้นนางก็อ้าปากค้างเพื่อรับอากาศราวกับว่านางวิ่งมาราธอนมา
จากนั้นนางก็มองเฟิงหยูเอง ไม่เพียงแต่ความมืดมนก่อนหน้านี้จะไม่ดีขึ้น แต่ยังมีความเย็นชาที่เกิดขึ้นจากแววตาของนางใน
