างก็ถูกทำลายโดยหยูเฉียนหยิน
เฟิงหยูเองหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้หนังศีรษะของจินเฉินชา ในที่สุดเมื่อนางอ้าปากอีกครั้งนางได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “เด็กผู้หญิงที่เจ้าพูดถึงเจ้ารู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร ? ”
จินเฉินส่ายหัว “ไม่รู้เจ้าค่ะ” แต่ใจนางเริ่มตื่นตกใจ
เฟิงหยูเองบอกนางว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นสายลับของอาณาจักรศัตรูเมื่อคืนนางถูกจับที่นอกเมืองและถูกพากลับมา เจ้ารู้หรือไม่ว่านางกลับมาได้อย่างไร” นางก้มลงเล็กน้อยและจ้องที่จินเฉิน ไม่รอให้นางตอบ นางกล่าวต่อ “นางถูกมัดด้วยเชือกซึ่งผูกไว้กับม้าแล้วลากกลับ มีบาดแผลและรอยฟกช ้าอยู่ทั่วร่างกายของนาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ริเริ่มการทรมานนี้ ? เขาคือองค์ชายเจ็ด”
จินเฉินไม่สามารถคุกเข่าได้อีกต่อไป ขณะที่นางกระแทกก้นของนางลงกับพื้น ใบหน้าของนางซีด
เฟิงหยูเองตะโกนอย่างเย็นชาอีกครั้งหันไปหาวังซวน แล้วกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องไปที่เรือนรุยยี่ กลับไปที่ห้องโถงไว้ทุกข์ ไปแจ้งเรื่องความผิดที่อนุจินเฉินยอมรับอย่างเต็มใจ จากนั้นให้ท่านแม่ทั้งสองให้มาที่นี่ มาดูกันว่าท่านพ่อจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”
วังซวนพยักหน้า และรีบเดินไปที่โถงไว้ทุกข์
จินเฉินตอบสนองต่อคำพูดของเฟิงหยูเอง และเกือบจะบ้าคลั่งด้วยความกลัว “คุณหนูรอง ทำแบบนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ ห้ามบอกท่านพี่เจ้าค่ะ ! ”นางรู้ว่าเฟิงจินหยวนให้ความสำคัญกับมารดาอย่างมาก หากเฟิงจินหยวนรู้ว่านางฆ่ามารดาของเขา เขาอา
