้องฮันเป็นห่วงอะไร ? ”
“เจ้า” ฮันชิพูดไม่ออก ถ้าอันชิพูดถึงเพียงสองคนนั้น บางทีนางอาจจะพูดอะไรออกมา เพราะพี่น้องเฉิงไม่ได้อยู่ อย่างไรก็ตามอันชิได้กล่าวถึงเฟิงหยูเอง นางยืนอยู่ตรงนั้น แม้ว่านางจะหยิบยืมความกล้าหาญของคน 100 คน นางก็ยังคงไม่กล้าต่อต้านเฟิงหยูเอง ฮูหยินผู้เฒ่าที่ถูกทุบตีนอกคฤหาสน์เป็นสิ่งที่นางได้ยินมา แม้ว่าเฟิงหยูเองไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง แต่นางก็เติมน ้ามันลงในไฟอย่างแน่นอน ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้วและได้คิดวางแผนด้วยเจตนาที่ชั่วร้ายเมื่อเฟิงหยูเองลงมือ นางก็โจมตีจุดตายทันที นางยังกล้าพูดอะไรดี
ฮันชิสูญเสียความจองหองของนาง อย่างไรก็ตามจินเฉินมองด้วยความเศร้าโศก ถามอย่างเงียบ ๆ ว่า “พี่สาว ท่านไม่ต้องการให้ท่านพี่กลับมาหรือ ? ”
อันชิมองนาง แม้ว่านางจะไม่พูดอะไรเลย แต่นางก็เปิดเผยความโกรธ
เฟิงหยูเองไม่มีความตั้งใจที่จะโต้เถียงกับพวกเขาต่อไปเพราะนางออกจากห้องนอนพร้อมกับเหยาเซียน จากนั้นนางได้ยินเหยาเซียนกล่าว“ผู้คนในคฤหาสน์เฟิงค่อนข้างร้ายในการกระทำของพวกเขา เลือดที่ท่านผู้หญิงอาวุโสถ่มน ้าลายออกมาเป็นสีเขียวเข้ม พิษแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่ทั่วไป เจ้าควรเตรียมตัวด้วย”
หลังจากเหยาเซียนพูดจบแล้ว เขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองขมวดคิ้วอย่างแน่นหนาและยังคงยืนอยู่ในเรือนซูหยาในขณะที่ใคร่ครวญสิ่งที่ปู่ของนางพูดไว้
เมื่อกลับเข้าไปในห้องนอน ฮันช
