จากนั้นพวกเขาก็ทำร้ายท่านฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฟิง พวกเขาพบว่าพวกเขารีบเร่งมากเกินไป พวกเขากลายเป็นเครื่องมือ แต่เนื่องจากเป็นกรณีนี้พวกเขาจะพูดอะไรได้บ้าง บางคนที่มีอารมณ์เกรี้ยวกราดมากถูกคุมโดยทหารองครักษ์ ในขณะที่เดินไปที่ทางการ พวกเขากล่าวเสียงดัง “ถ้าข้ารู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น ข้าก็คงจะทำรุนแรงมากกว่านี้ ข้าคงจะฆ่าหญิงชราและเด็กคนนั้น ! ”
เสียงตะโกนดังขึ้นไปเรื่อย ๆ เฟิงหยูเองกระโดดลงมาจากรถม้าและช่วยให้เหยาเซียนลงจากรถม้า
เหยาเซียนยิ้มอย่างขมขื่น “สุขภาพของข้าไม่ได้แย่จนต้องมีคนมาช่วยข้า”
อย่างไรก็ตามนางกล่าวว่า “สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของท่านปู่ นี่คือหลานสาวทำด้วยความกตัญญูเจ้าค่ะ”
ปู่และหลานกำลังสนุกกับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในอีกด้านหนึ่งเฮ่อจงเปล่งเสียงพึมพำอย่างเงียบ ๆ “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่รอดขอรับ ! นางจะไม่รอดขอรับ ! ”
เมื่อเหยาเซียนเดินผ่านไป เขาตะโกน “ถ้านางกำลังจะตายให้พานางกลับไปตายที่คฤหาสน์เฟิง อย่าปล่อยให้นางตายต่อหน้าองค์หญิงแห่งมณฑล ! ” จากนั้นเขาก็ติดตามเฟิงหยูเองเข้าไปในคฤหาสน์
หลังจากที่กลุ่มของนางเข้าไปในคฤหาสน์ ทหารองครักษ์เริ่มไล่พวกเขาออกไป“เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าพูดหรือ ? รีบพานางไปเร็ว ๆ ! ”
คำพูดไม่สุภาพมาก แต่พวกเขาเป็นทหารองครักษ์ เฮ่อจงไม่สามารถโต้เถียงกับพวกเขาได้แม้แต่น้อย เขาสามารถชี้นำผู้ติดตามของตระกูลเพื่อพาฮูหยินผู้เฒ่าและคนอ
