ื่น ๆ กลับไปที่คฤหาสน์ ในเวลาเดียวกันเขาสั่ง “ส่งคนไปเชิญหมอมา ไม่เป็นไรที่จะพามาหลาย ๆ คน ! ”
มีเสียงดังอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ และด้านในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลก็ไม่สงบเช่นกัน ฮูหยินผู้เฒ่านำคนมาที่คฤหาสน์เพื่อก่อปัญหาและเหยาซื่อยืนอยู่ข้างในคฤหาสน์ตลอดเวลา เฟิงเซียนหรูซึ่งกลับมาที่คฤหาสน์ก่อนเฟิงหยูเองปลอบนางซ ้าแล้วซ ้าอีก แต่เหย้าซื่อไม่สามารถสงบลงได้ นางต้องการออกไปดูแต่นางก็ไม่กล้า ด้วยเหตุนี้นางจึงทนทุกข์ทรมานไม่น้อย
ไม่นานบ่าวรับใช้คนหนึ่งมารายงานว่าเฟิงหยูเองกลับมา นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ต่อจากนี้มีรายงานอีกฉบับหนึ่งว่าหมอเหยากลับมายังเมืองหลวงพร้อมกับองค์หญิงแห่งมณฑล พวกเขาทั้งคู่อยู่ที่ทางเข้าของคฤหาสน์ เหยาซื่อตกตะลึงทันที
นางยังคงอยู่ในสภาพเช่นนี้จนเหยาเซียนมาอยู่ต่อหน้านาง จากนั้นนางก็เกิดปฏิกริยา อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถพูดอะไรได้ นางเดินโซเซไปข้างหน้าและกอดเหยาเซียนในขณะที่ร้องไห้
เฟิงหยูเองได้เล่าเรื่องของเหยาซื่อให้กับเหยาเซียนฟังก่อนหน้านี้ รวมถึงการปรากฏตัวของนาง แม้ว่าเหยาเซียนจะเตรียมการเล็กน้อย แต่เมื่อเขาได้เห็นคนนี้ที่ดูเหมือนมารดาของเฟิงหยูเองจากชีวิตก่อนหน้านี้ เขายังคงตกใจเมื่อเห็นว่านางคล้ายกับลูกสะใภ้ของเขามากแค่ไหน แต่ทันทีหลังจากนี้ความคิดของเขาก็คล้ายคลึงกับที่เฟิงหยูเองคิด เขายังรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตก่อนหน้าของเขาถูกเติมเต็มในโลกนี้
