ไปพบแพทย์หลวงหรือไม่เพคะ! ไม่กี่วันมานี้อากาศหนาวมากพราชายาหยุนดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น ข้าน้อยรู้สึกกังวลเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ไป” พราชายาหยุนน่าเป็นห่วงอย่างมาก หนาวอะไร นางยังคงมองอย่างไม่สนใจ บางทีมันก็ไม่ได้จำกัดแค่เพียงความหนาวเย็น บางทีแม้ว่าเขากำลังจะตาย นางก็ยังคงไม่แยแส
ไม่มีอะไรที่นางกำนัลจะทำได้ พวกนางสามารถเพิ่มไฟที่เตาผิงให้แรงขึ้น พยายามที่จะทำให้แท่นดูดวงจันทร์อุ่นขึ้น น่าเสียดายที่โถงด้านล่างท่านดูดวงจันทร์ใหญ่เกินไป ไม่ว่าจะใส่ถ่านมากแค่ไหนก็ยังรู้สึกหนาวพวกนางพยายามบอกให้นางกลับไปที่ห้องนอนของนาง แต่นางก็ไม่ฟัง
นางกำนัลอาวุโสเห็นว่าพราชายาหยุนเป็นคนดื้อมาก ดังนั้นนางจึงไม่แนะนำอีกฝ่ายต่อไป นางเพียงกล่าวว่า “ฝ่าบาทยังอยู่นอก พราชายาหยุน แม้ว่าท่านจะไม่ได้คิดเกี่ยวกับร่างกายของท่านเอง ท่านต้องคิดถึงชื่อเสียง เมื่อฝ่าบาทเปียกโชกท่ามกลางสายฝนข้างนอก และเมื่อท่านยังเย็นชาอยู่ในตำหนัก ถ้าข่าวนี้ออกไปฝ่าบาทจะคิดอย่างไรเจ้าค่ะ?ครั้งที่แล้วคำพูดที่แพร่สะพัดคือฝ่าบาทออกจากตำหนักศศิเหมันต์โดยไม่สวมเสื้อคลุม พราชายาลืมไปแล้วหรือเพคะ ? ”
พราชายาหยุนตื่นตัวและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “กลับไปที่ห้องบรรทมเถิด ข้ารู้สึกง่วงแล้ว และอยากจะพักผ่อน”
องครักษ์เงาแอบพยักหน้าให้นางกำนัลอาวุโส และนางกำนัลก็รีบช่วยพราชายาเดินไปที่ห้องบรรทม
นอกตำหนักศศิเหมันต์ จางหยวนเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่ประตูและเสี
