ึกเจ็บปวดมากแค่ไหนในขณะที่คน ๆ นั้นกำลังจะตาย
ฮูหยินผู้เฒ่าสงบแล้วจ้องมองที่เฟิงเซียงหรูและอันชิ แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย นางหันมาหาเฟิงจินหยวนและกล่าวว่า “คิดให้ดีเกี่ยวกับอนาคตของเจ้า และอนาคตของตระกูล ! ”
เฟิงจินหยวนตะโกนเสียงดัง “ข้าคิดถึงมันทุกวัน ! ” จากนั้นเขาก็คว้าเฮ่อจง และตะโกนว่า “ไปเรียกนังเฟิงหยูเองมาที่นี่ ให้นางมาส่งพี่สาวคนโตของนาง”
แม้ว่าพี่น้องเฉิงจะยืนห่างออกไปเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ยังได้ยินคำพูดของเขา พี่น้องสองมองหน้ากันก่อนที่จุนม่านจะกล่าวว่า “ท่านพี่ องค์หญิงแห่งมณฑลเป็นบุตรสาวของท่านพี่ และนางก็มีตำแหน่งเป็นถึงองค์หญิงด้วย สามีเรียกองค์หญิงว่านัง สามีกำลังพูดถึงใคร” คำพูดของนางเย็นชาและมันมาพร้อมกับฟ้าร้อง สิ่งนี้ทำให้เฟิงจินหยวนได้สติขึ้นมาทันที
เขากล้าที่จะสาปแช่งเฟิงเซียงหรูและอันชิ และเขายังกล้าที่จะโกรธคังอี้แม้กระนั้นเขาไม่กล้าที่จะหยาบคายกับพี่น้องเฉิง ฮูหยินผู้เฒ่านั้นเหมือนกัน เมื่อนางได้ยินจุนม่านพูด นางก็ช่วยพูดแทนเฟิงจินหยวนอย่างรวดเร็วว่า “เขาโกรธ อย่าถือสาแลย”
จุนเหม่ยพูดด้วย นางมักจะตรงกว่าพี่สาวของนางเสมอ ดังนั้นคำพูดของนางจึงสุภาพน้อยกว่า “ก่อนที่จะมาที่คฤหาสน์เฟิง ท่านป้าบอกว่าการสนับสนุนของเราไม่ได้มอบให้ท่านพี่ แต่เป็นเจ้าหญิงแห่งมณฑลนั่นเป็นเหตุผลที่แม้ว่าท่านพี่จะมีความคิดอย่างไรเกี่ยวกับองค์หญิงแห่งมณฑล แต่ก็ควรเก็บไว้ในใจ หากพูดออกมาและเราไ
