่เคยเจอฤดูร้อนใช่หรือไม่ ?เจ้ามีปัญหาอย่างแท้จริง มันเป็นวันที่ร้อนมาก แต่เจ้าต้องเล่นละครที่เต็มไปด้วยพิรุธ แค่คิดเกี่ยวกับมันทำให้ข้าหมดแรง”คนแคระมองที่เฟิงหยูเองอย่างระมัดระวัง แล้วจึงก้มศีรษะลงเพื่อแสร้งทำโศกเศร้าหวงซวนแค่นเสียงเย็นชาแล้วเหวี่ยงเขาลงไปที่พื้น คนแคระที่ถูกจับไม่ได้เตรียมตัวและล้มลงกับพื้น ฤดูใบไม้ร่วงนี้ค่อนข้างหนัก และเขาสูญเสียฟันหน้าทั้งสองของเขาไปด้วยเหยาซื่อกรีดร้องและวิ่งไปข้างหน้า นางอุ้มเด็กที่ล้มลงกับพื้น จากนั้นนางก็ตะโกนใส่หวงซวน “เจ้าเป็นบ่าวรับใช้แบบไหนกัน เจ้าทำเกินไปแล้ว ! ” จากนั้นนางก็มองลงมาและเห็นว่าฟันหน้าของเด็กหายไป หัวใจของนางเจ็บปวดอย่างมาก “เจ้าอยู่กับคุณหนูนานเกินไป เจ้ากลายเป็นคนก้าวร้าวเด็กคนนี้ยังเด็ก เจ้าทำสิ่งที่โหดร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”ทันใดนั้นเฟิงหยูเองยืนขึ้นทำให้เหยาซื่อสั่นด้วยความกลัวขณะที่นางเดินไปหานาง เอื้อมมือออกไปและใช้แรงผลักคนแคระออกไปด้านข้างคนแคระร้องไห้เพราะความเจ็บปวดที่ฟันของเขา ทันใดนั้นเฟิงหยูเองดึงออกมาความกลัวทำให้เขากลืนเสียงร้องของเขาเฟิงหยูเองกล่าวว่า “ท่านแม่อย่ากังวลเลย ข้าเห็นว่าเด็กคนนี้มีเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและพาเขาไปที่แม่น้ำเพื่อให้เขาอาบน้ำ” หลังจากพูดอย่างนี้ นางไม่รอให้เหยาซื่อตอบโต้ลากคนแคระออกไป เมื่อมาถึงด้านข้างของแม่น้ำ นางจับเขาไว้ในแม่น้ำ เมื่อนางนำเขาขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เพียงแต่เขาไม่สะอ
