เฟิงหยูเอง และกระซิบบางอย่างที่หูของนาง เฟิงหยูเองพยักหน้าด้วยความพึงพอใจขณะที่ผู้คุ้มกันลับหายตัวไปจากนั้นนางก็ถามเหม่ยเซียง “บอกมา ใครสั่งให้เจ้าทำ”เหม่ยเซียงส่ายหัวและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ไม่มีใครสั่งให้ข้าทำ ข้าทำเอง” ร่างกายทั้งหมดของนางเปียก และข้างนอกก็อากาศหนาวมาก ในขณะที่พูดนางตัวสั่นเฟิงหยูเองกระพริบตา และพูดกับบ่าวรับใช้ว่า “เหม่ยเซียงหนาว รีบไปหาเตาอั้งโล่มา”ทันใดนั้นบ่าวรับใช้ก็นำเตาอั้งโล่มาวางไว้ที่ด้านข้างของเหม่ยเซียง หวงซวนเดินไปคีบถ่านที่ร้อนแรงที่สุดออกมา เอนตัวใกล้กับเหม่ยเซียง นางกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงร่างกายที่เย็นชา สิ่งที่น่ากังวลคือหัวใจที่เย็นชา มันจะดีที่สุดถ้าเจ้ากินถ่านชิ้นนี้เพื่อทำให้หัวใจของเจ้าอบอุ่น หรือบางทีเจ้าจะได้รู้ว่าคุณหนูของเราคิดถึงเจ้ามากแค่ไหน”เหม่ยเซียงสั่นสะท้านด้วยความกลัวและต้องการหลบ น่าเสียดายที่มีคนจับนางไว้หวงซวนโกรธ นางเอาถ่านวางบนหน้าอกของเหม่ยเซียงและเสียงการเผาไหม้ผิวหนัง ทำให้อากาศเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องอันเยือกเย็นของเหม่ยเซียง แต่ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ถ่านเผาเนื้อของนางแล้ว แต่นางก็ยังไม่หมดสติหวงซวนดุนาง “ในเวลาที่เจ้าถูกตีที่เรือนหยูหลาน ถ้าคุณหนูไปช้าเจ้าอาจถูกตีจนตาย แต่ทำไมเจ้าไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ?เจ้าไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณ แต่เจ้าใช้สิ่งนั้นกับท่านฮูหยินของเรา เหม่ยเซียง เหม่ยเซียง แม้ว่าคุณหนู
