พราะหน้าผากของนางชนกับคาน“อ๊ะ ! ” นางร้องด้วยความเจ็บปวด มือของนางลูบหัว นั่งบนเตียงนางมองซวนเทียนหมิง “ทำไมเจ้าปีนขึ้นมาบนเตียงของข้า ? ”ซวนเทียนหมิงเอื้อมมือออก “นี่คือเตียงของข้า”“เตียงของเจ้า ? ” เฟิงหยูเองสับสน และมองไปรอบ ๆ โอ้ดูเหมือนว่านี่เป็นเตียงของเขาจริง ๆ “แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่บนเตียงของเจ้าได้ ? ”“ข้าจะรู้ได้อย่างไร ? ” เขาลุกขึ้นนั่งแล้วมองนางด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนี้ดูเหมือนว่าจะทำให้ดอกบัวบนคิ้วของเขาดูเหมือนจะเป็นสีเข้มขึ้นเฟิงหยูเองรู้สึกทึ่งและกลืนน้ำลายบางส่วนไปด้วยจิตใต้สำนึก“เจ้าสวมหน้ากากขณะนอนหลับ เจ้าจะตายหรือไม่ ถ้าเจ้าให้ข้าดู ! ”“ข้าจะตาย” เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใบหน้าของข้าน่าเกลียด ข้ากลัวว่าเจ้าจะตายเพราะความกลัว”“เฮอะ ! ” เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมอง “ถ้าเจ้าไม่ให้ข้าดู ก็ลืมมันไปเถอะ” นางหันกลับมาแล้วเริ่มสวมถุงเท้าและรองเท้า ท้องของนางก็ร้องเสียงดัง นางลูบท้องแล้วพูดกับซวนเทียนหมิงว่า “ข้าหิวแล้ว”ซวนเทียนหมิงมองไปที่เด็กผู้หญิงตรงหน้าเขาด้วยความสนใจอย่างมาก “พูดด้วยเหตุผล เจ้าไม่ควรพิจารณาการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของเราในเวลาเช่นนี้ ?”เฟิงหยูเองยอมแพ้กับการใส่รองเท้า นางนั่งคุกเข่าบนเตียงและใช้มือของนางพยุงน้ำหนัก นางถามเขาว่า “ด้วยเหตุผล ? เจ้าเคยมีเหตุผลเมื่อไหร่ ? ”“ห๊ะ ? ” เขาสับสน “วันก่อนใครเป็นคนบอกว่าข้าเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุดในโลก ? ”เฟิงหยูเอ
