นนี้อนุฮันนั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหน้าบ้านเป็นเวลานาน พื้นดินเย็นมาก ข้ากลัวว่าในเวลานั้น…”“ใช่!” เฟิงเฟินไดคล้อยตาม “เมื่อเช้าองค์ชายเก้าให้เราคุกเข่าตลอดเวลา ขาของข้าก็เริ่มเจ็บจากการคุกเข่าและร่างกายของข้ารู้สึกเย็นมาก แม่รองฮันกำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นนางจะทนได้อย่างไร ท่านพ่อ! องค์ชายเก้าเป็นฆาตกร !พระองค์ และเฟิงหยูเองสมรู้ร่วมคิดกันอย่างแน่นอน พวกเขาเป็นฆาตกรเจ้าค่ะ ! ”นางเริ่มกรีดร้องเนื่องจากครั้งหนึ่งนางเคยตกหลุมรักซวนเทียนหมิงแต่นางถูกปฏิเสธ นางจึงตั้งความหวังอันใหญ่หลวงสำหรับบุตรในครรภ์ของฮันชิ แม้ว่าคังอี้จะเข้ามาในคฤหาสน์ และหลานสาวของฮองเฮาทั้งสองก็เข้ามา ตราบใดที่ฮันชิให้กำเนิดบุตรชาย ตำแหน่งของนางในคฤหาสน์เฟิงก็คงไม่ต่ำลง อย่างไรก็ตามนางไม่คิดว่า …“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้นและยายจาวก็รีบเดินไปข้างหน้าเพื่อปิดปากของเฟิงเฟินได จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “เจ้าพูดถึงใคร ? เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือ ? เจ้าไม่รู้ว่ารุ่ยเจียถูกทำร้ายอย่างไรหรือ ? ”คำถาม 3 ข้อนี้ทำให้เฟิงเฟินไดได้สติกลับมา สิ่งที่ตามมาคือเหงื่อเย็นเต็มใบหน้าและหลังของนางนางเริ่มรู้สึกกลัวขณะที่นางมองไปที่ประตูอย่างไม่รู้ตัว ในเวลานี้คังอี้เพิ่งจะพาจุนม่านและจุนเหม่ยเข้ามา เฟิงเฟินไดมองตามพวกนาง จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อนางไม่เห็นเฟิงหยูเอง ขาของนางหมดแรงจนเกื
