อบทำให้นางล้มลงกับพื้นนางกลัวจริง ๆ ว่าเฟิงหยูเองจะทำร้ายนางที่ใส่ร้ายองค์ชายเก้า ความเจ็บปวดของรุ่ยเจียเมื่อวานนี้เป็นสิ่งที่นางจะไม่สามารถลืมได้ในชีวิตนี้ องค์หญิงที่สง่างามของอาณาจักรอื่นยังถูกเฆี่ยนถึงขนาดนั้น ซึ่งคงน้อยกว่านางในขณะที่นางกำลังตกอยู่ในความคิด กลุ่มสามคนของคังอี้ก็เดินเข้ามาแล้ว คังอี้พยักหน้าให้เฟิงจินหยวนจากนั้นก็ไปดูฮันชิ จุนม่านและจุนเหม่ยเดินไปที่เฟิงจินหยวนแล้วคุกเข่าพร้อมกันพูดว่า “อนุคารวะท่านพี่เจ้าค่ะ”เฟิงจินหยวนถูกฮ่องเต้เรียกเข้าพบในขณะที่อยู่ในราชสำนักเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ เกี่ยวกับอนุทั้งสองนี้ เขามีความเข้าใจ เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยได้พบ 2 ครั้ง ในเวลานั้นพวกนางยังเด็ก เมื่อทักทายเขาแล้ว พวกนางยังเรียกเขาว่าลุงเฟิง แต่เขาไม่เคยคิดว่าพวกนางจะถูกส่งมาที่คฤหาสน์เฟิงในวันนี้เพื่อเป็นอนุของเขา เมื่อเฟิงจินหยวนคิดเรื่องนี้ หน้าผากของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ หลานสาวของฮองเฮาที่มีปูมหลังที่น่าอึดอัดใจแบบนั้นทำให้เขารู้สึกหมดหนทาง“ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนัก” เขาโบกมือและให้ทั้งสองยืนขึ้น ในขณะที่เขาถอนหายใจ “สิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์วันนี้และพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนนอกอีกต่อไป เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาหลายปีด้วยกัน”จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่เตียง เมื่อเห็นสถานการณ์ของฮันชิ จุนม่านก็เริ่มทำหน้าบึ้งคังอี้ยุ่งถามอาจู “เจ้าเรียกหมอมาหรือยัง ? ”อาจูตอบพยักหน้า “ตอบกล
