่วนตัว แต่ตำหนักจิงยังคงส่งของกำนัลของไปยังเรือนของเฟิงเฉินหยู แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้พบกัน แต่ตามความคิดของเฟิงเฉินหยู หัวใจขององค์ชายใหญ่เป็นของนาง
หัวใจของเฟิงหยูเองเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ดวงตาของนางหัวเราะและมุมปากของนางขดตัว “พี่หวังให้ข้าบอกว่าข้ารักษาได้หรือไม่เล่าเจ้าคะ ? หรือพี่ใหญ่หวังให้ข้าบอกว่าข้าไม่สามารถรักษาได้ ? ถ้าข้าบอกว่าข้าทำได้ น้ำตาของท่านก็จะไหลและท่านก็หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนที่ข้าจะสามารถรักษาบาดแผลของท่านพี่ได้ เหมือนครั้งที่แล้วซึ่งท่านทำได้ดีมาก หากท่านหวังว่าข้าจะบอกว่าข้าทำไม่ได้ ฮิๆพี่ใหญ่ค่อนข้างสวยด้วยรอยแผลเป็นบนหน้าผากของท่าน”
ใบหน้าของเฟิงเฉินหยูเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธ นางรู้สึกขัดแย้งทางความคิดเล็กน้อย นางพูดเรื่องนี้เพียงเพราะนางคิดเรื่องอื่นไม่ออก แต่เมื่อเฟิงหยูเองพูดออกมานางก็เริ่มรู้สึกเสียใจ ความสามารถทางการแพทย์ของเฟิงหยูเองนั้นสูงส่ง จะทำอย่างไรดีหากเฟิงหยูเองสามารถรักษาแผลเป็นบนหน้าผากของนางได้ ?
แต่ก่อนที่นางจะคิดอะไรเพิ่มเติม เซียงเอ๋อดึงแขนเสื้อของนางอีกครั้ง จากนั้นให้เฟิงเฉินหยูดูว่าพวกเขาได้ตกลงกันก่อนหน้านี้
เฟิงเฉินหยูเข้าใจและหยุดคิดทันทีว่านางควรจะเสียใจหรือไม่ทันใดนั้นนางก็ก้าวไปข้างหน้าและจับข้อมือของเฟิงหยูเองในเวลาเดียวกันนางทำท่าหวาดกลัวและพูดว่า “น้องรอง เจ้าพูดว่าอะไร ? เจ้ากล้าที่จะสาปแช่งพระสนมเซียน ? น้อง
