…” นางมองไปที่ยี่หลินใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล “มีพิษที่ปากเหยี่ยว ! ”“เป็นไปไม่ได้!” ยี่หลินไม่ได้คิดอย่างนั้นเพราะนางร้องอย่างกระตือรือร้น “เหยี่ยวแบบนี้ไม่มีพิษ ! ”
“หืม ? ” เฟิงหยูเองแสดงความสงสัยของนาง “เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไร ? ”
ยี่หลินรู้ว่านางหลุดปากออกไปและรีบเปลี่ยนคำพูดของนางอย่างรวดเร็ว “ความหมายของบ่าวรับใช้นี้คือถ้ามีพิษบนปากของมัน นกจะไม่ตายด้วยพิษหรือเจ้าคะ”
เฟิงหยูเองไม่เถียงนาง “บางทีข้าอาจวินิจฉัยผิดพลาด”จากนั้นนางก็พูดด้วยความดีใจ “โชคดีที่เหยี่ยวนั้นบินไปแล้วไม่เช่นนั้นข้ากลัวว่าเราจะตกอยู่ในอันตราย”
สีหน้าของยี่หลินไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อนางรู้ว่าชีวิตของเฟิงเฉินหยูไม่ตกอยู่ในอันตราย นางเริ่มคิดว่านางจะช่วยให้เจ้านายของนางบรรลุภารกิจได้อย่างไร ดังนั้นนางจึงเตรียมใจขณะเอ่ยถามเฟิงหยูเองว่า “คุณหนูรองรักษาบาดแผลของคุณหนูใหญ่ได้หรือไม่เจ้าคะ ? ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เราไม่ได้อยู่ไกลเกินไปจากถนนสายหลัก หากรถม้าของคุณหนูรองผ่านที่นี่ เราจะสามารถมองเห็นได้ แต่อาการบาดเจ็บของคุณหนูใหญ่ไม่สามารถรอได้ ! ”
“เจ้าจะให้ข้ารักษาได้อย่างไร ? ” เฟิงหยูเองตอบคำถาม“ประการแรกข้าไม่ได้นำกล่องยามาด้วย ประการที่สองข้าไม่มีสมุนไพร เจ้าจะให้ข้ารักษานางอย่างไร ? ” นางก้มตัวลงบนพื้นแล้วท้าวคางมองไปที่ยี่หลิน สภาพจิตใจของนางดูสบาย ๆ และไร้กังวล ความกังวลที่นางแสดงไว้ก่อนหน้านี้อยู่ที่ไหน
