นใจ ลองคิดดูว่าเจ้าควรทำอะไรให้ท่านพ่อแทนที่จะใช้ทุกวันเพื่อเรียนรู้การร่ายรำไร้ค่านี้”
“ตอนนี้มันอาจจะไร้ค่า ! ” เฟิงเฟินไดเริ่มโกรธ “ท่านย่า อาจเป็นเพราะท่านย่าไม่ต้องการให้เฟิงเฟินไดใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหรือ ? ในใจท่านย่ามีพี่ใหญ่คนเดียวเท่านั้น ไม่ว่านางจะทำอะไรนางก็ดีไปหมด”
“น้องสี่พูดกับท่านย่าแบบนี้ได้อย่างไร? คุกเข่าเร็ว และยอมรับความผิดของเจ้า ! ”
เฟิงเฟินไดพูดพร้อมกับลูบคางของนาง “ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ”
ฮูหยินผู้เฒ่าตัวสั่นด้วยความโกรธ และยายจาวปลอบใจนางจากด้านข้าง “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า อย่าสนใจมันเจ้าค่ะ! นั่นเป็นเพียงทัศนคติของคุณหนูสี่ เราบอกไปแล้วว่าเราจะไม่โกรธในวันนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าสูดหายใจลึก ๆ 2 ครั้งแล้วจับมือของยายจาวโดยกล่าวว่า “ใช่ ข้าพูดว่าวันนี้ข้าจะไม่โกรธ โชคไม่ดีที่หลานสาวของข้าไม่สุภาพ และครอบครัวก็ไม่ได้สงบสุข ! ”
เฟิงหยูเองดูละครฉากนี้ในห้องและตัดสินใจหลับตา การมาของนางไม่มีอะไรมากไปกว่ามาเป็นพิธี นางไม่ได้ตั้งใจจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้
ในที่สุดอารมณ์ของฮูหยินผู้เฒ่าก็สงบลง และในที่สุดนางก็พูดว่า “ตอนนี้ก็สิ้นปีแล้ว คฤหาสน์ได้สั่งตัดชุดเสื้อผ้าใหม่ให้ทุกคน ทุกคนได้รับชุดใหม่ ไว้ใส่เมื่อเจ้าจะเข้าไปในพระราชวัง”
นางพูดอย่างที่นางพูดสิ่งนี้ บ่าวรับใช้ 4 คนเข้ามาถือเสื้อผ้า4 ชุดจากนั้นก็มอบเสื้อผ้าให้กับคุณหนูทั้งสี่คน เสื้อผ้าที่ทำจากผ้าเสฉวน และมีราคาแพงมาก
