แต่ละคนได้รับเสื้อผ้าสีแตกต่างกัน เฟิงเฉินหยูได้ชุดสีขาว เฟิงหยูเองชุดสีฟ้า เฟิงเซียงหรูชุดสีเหลืองอ่อน และเฟิงเฟินไดชุดสีชมพูอ่อน
ตามธรรมชาติแล้วเสื้อผ้าที่ดี ๆ ก็เป็นที่ชื่นชอบของทุกคนมีแต่เฟิงหยูเองเท่านั้นที่ชื่นชมฝีมือช่างตัดเสื้อโบราณ การออกแบบบนผ้านั้นสวยงามมาก
เมื่อได้รับเสื้อผ้าที่ดีเช่นนี้แล้ว เฟิงเฟินไดก็มีความสุขและพูดจาดีขึ้นทันที “ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงไม่ชอบฟังคำพูดของนาง ดังนั้นนางจึงโบกมือ “ไม่เป็นไร พวกเจ้าทุกคนกลับไปได้” เช่นนั้นผู้คนในห้องจากไป
เฟิงเฟินไดออกไปช้ากว่าเล็กน้อยเนื่องจากนางช่วยพยุงฮันชิเฟิงหยูเองก็ชะลอความเร็วของนางอย่างจงใจแสร้งทำเป็นพูดคุยกับหวงซวน “ข้าได้ยินมาว่านางสนมของฮ่องเต้ตายจากการจมน้ำในฤดูหนาว เราใส่เสื้อผ้าแน่นหนา แต่นางจะใส่เสื้อผ้าบาง ๆ นางสามารถเดินบนหิมะได้ด้วยเท้าเปล่า ไม่แปลกหรือ ? ”
หวงซวนรู้ว่าเฟิงหยูเองกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อมองไปที่เฟิงเฟินได นางเห็นเฟิงเฟินไดตกใจเล็กน้อยและมองกลับมาอย่างลังเล“ใช่เจ้าค่ะ บ่าวรับใช้คนนี้ได้ยินเรื่องนี้ด้วย นางสนมของฮ่องเต้ผู้นั้นสามารถเดินบนหิมะได้ นางเก่งมากในการทำชาจากดอกล่าเหมย นางชอบสีขาวเพราะมันเป็นสีที่กลมกลืนกับหิมะ ในบรรดาบ่าวรับใช้บางคนก็เรียกนางว่าสนมเซีย”
“ดูเหมือนเจ้าจะรู้มากกว่าที่ข้ารู้” เฟิงหยูเองยิ้มอย่างชั่วร้ายเพิ่มจังหวะของนาง
“บ่าวรับใช้ผู้นี้เคยทำงานที่ตำหนั
