ปนานแล้ว นางจะได้รับอนุญาตให้นั่งข้างที่ทางเข้านาน ๆ ได้อย่างไร”
เฟิงหยูเองโบกมือให้เสี่ยวเอ้อมาและกล่าวว่า “เอาไก่อีก 5ตัว และเอาอาหารที่ดีที่สุดของร้านมาด้วย”
เสี่ยวเอ้อเดาะลิ้นของนาง “พวกเจ้าทั้งสองคนกินจุกันถึงเพียงนี้”
หวงซวนตบโต๊ะ “ถ้าเราสั่งให้เอามาก็เอามาเถอะ หากเราทานไม่หมด เราก็จะเอากลับไปด้วย ! เราสั่งเพิ่มเพราะว่าอาหารที่นี้อร่อย”
เสี่ยวเอ้อยิ้มขอบคุณพวกเขาสำหรับการสั่งอาหารเพิ่ม และแจ้งให้พ่อครัวทราบอย่างรวดเร็ว
หวงซวนตะโกน “เอาข้าวเพิ่ม 1 ชาม!”
“เจ้าค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองบอกหวงซวน “กินขาไก่เร็ว กินเร็ว เมื่อเราทานอาหารเสร็จ”
เสี่ยวเอ้อรีบนำชามข้าวของหวงซวนมาให้อย่างรวดเร็ว และทั้งสองก็เริ่มกินข้าวด้วยความเงียบ เมื่อนำอาหารที่ทำขึ้นใหม่มาพวกเขากินเสร็จแล้ว
หวงซวนบอกเสี่ยวเอ้อให้ห่อกลับบ้าน เฟิงหยูเองยังสั่งข้าวเพิ่มอีก
เสี่ยวเอ้องงงวย อาหารของโรงเตี้ยมพวกเขาเริ่มเป็นที่นิยมเมื่อไหร่ เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์ที่สวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินดูเหมือนว่าเขาจะชอบทานข้าว ดังนั้นนางจึงเติมข้าวเต็มหม้อ
เฟิงหยูเองสังเกตเห็นความเข้าใจผิดของนาง แต่นางไม่สามารถอธิบายได้ นางมอบเหรียญเงินให้เสี่ยวเอ้อเพื่อปิดปากให้หยุดพูด
ทั้งสองออกจากโรงเตี้ยมและกลับเข้ามาในรถม้าพร้อมห่ออาหารขนาดใหญ่ หลังจากรถม้าออกเดินทางแล้ว เฟิงหยูเองก็เรียกให้คนขับหยุด จากนั้นนางก็พูดกับหวงซวน “พาเด็กหญิงคนนั้นมาที่ร
