จากยาที่แสนอร่อยให้กับท่านพ่อ”ในเมื่อเฟิงเฟินไดเป็นคนรับปากเรื่องนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงมีความสุขกับมัน เมื่อถึงตอนนั้นรอยยิ้มก็กลับมาหานางขณะที่นางไม่สามารถหยุดตัวเองจากการพูดว่า “เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ !”
ในที่สุดพวกเขาก็ออกจากเรือนซูหยา หวงซวนเกือบจะไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของนางได้อีกต่อไป “คุณหนูสี่นี่เป็นคนตลกจริง ๆ เป็นไปได้หรือไม่ที่นางเชื่อว่าความเป็นจริงจะเป็นเช่นนั้นหรือ ฮ่องเต้จไว้หน้าเขาและอนุญาตพ่อครัวหลวงออกมา ? นางกำลังคิดอะไรอยู่ ! ”
นางหัวเราะด้วย และพูดว่า “ปล่อยนางเถอะ บางทีองค์ชายห้าอาจจะเชิญเขาได้จริง ๆ ! ”
“นั่นเป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ!” หวงซวนไม่เชื่อเลย “ถึงแม้ฮ่องเต้ทรงปฏิบัติต่อองค์ชายห้าอย่างดีตลอดทั้งปี แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่ชอบองค์ชายห้าจากใจจริง คำพูดขององค์ชายห้าจะมีน้ำหนักได้อย่างไร มันรู้ผลลัพธ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว คุณหนูสี่จะต้องเสียหน้าในครั้งนี้”
ทั้งสองคุยกันตลอดทางกลับเรือนตงเซิง พวกเขาไม่ได้กลับมานานกว่าหนึ่งเดือน ดังนั้นเมื่อบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิงเห็นเฟิงหยูเองก็ราวกับว่าพวกเขาเจอญาติ หลังจากนั้นพวกเขาก็ต้อนรับนางด้วยน้ำตา
เฟิงหยูเองยังรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย เมื่อได้รับการต้อนรับจากบ่าวรับใช้ นางมอบเงินบ่าวรับใช้ 5 เหรียญเงิน ทำให้พวกเขาขอบคุณนางอย่างมีความสุขสำหรับความเมตตาของนาง
จากนั้นนางก็รีบไปที่เรือนของเหยาซื่อ เมื่อนางมาถึงเหยาซื่อกำลังรอนางอยู่ที่ก
