ลางลาน เฟิงหยูเองมองด้วยตาที่เบิกกว้างและรู้สึกว่าผิวพรรณของเหยาซื่อดูซีดเซียวเล็กน้อย แต่ก็ดูไม่เหมือนนางป่วยมาก
นางเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกำลังจะคุกเข่าเพื่อคารวะ แต่เหยาซื่อหยุดนาง “ไม่จำเป็น ข้าเป็นแม่ของเจ้าบอกข้าเร็วว่าทุกอย่างที่ค่ายทหารเป็นไปด้วยดีหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองลูบหลังมือของเหยาซื่อเบา ๆ และปลอบโยนนางพูดว่า “มีองค์ชายเก้าอยู่ด้วย ทุกสิ่งก็เป็นไปด้วยดีกับลูกสาวเจ้าค่ะ”
เหยาซื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็หายกังวล ความสามารถในการปกป้องของพระองค์นั้นดีพอ อาเองข้าไม่หวังให้เจ้าขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุด เท่าที่ข้าเห็น มันจะดีกว่าถ้าองค์ชายเก้าไม่ใช่องค์รัชทายาท ในฐานะองค์ชายเขาจะมีใช้ชีวิตที่ดีกว่าในพระราชวัง”
นางหัวเราะ “นั่นเป็นเรื่องของผู้ชาย ข้าไม่รังเกียจ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามไม่ว่าพระองค์จะอาศัยอยู่ในพระราชวังหรือนอกพระราชวัง ข้าก็ต้องตามพระองค์ไป”
เหยาซื่อรู้ว่าบุตรสาวของนางมีแผนการที่ยิ่งใหญ่ ดังนั้นนางจึงไม่พูดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางจับมือนางอย่างมีความสุข และพูดว่า “จื่อหรูส่งจดหมายมาเมื่อสองสามวันก่อน เขาบอกว่าเขาจะกลับมาพร้อมกับวังซวนก่อนปีใหม่เขาสามารถอยู่ได้จนกว่าจะถึงปีใหม่”
“เยี่ยมมาก!” เฟิงหยูเองจับมือเหยาซื่อแล้วเดินไปที่ห้อง “ข้าไม่รู้ว่าจื่อหรูจะสูงขึ้นมากแค่ไหน ถ้าเขาคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในสำนักศึกษา ถ้าเขาเรียนรู้สิ่งต่าง
