เช่นนี้จากพี่สาว” นางหันไปหาฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า“หลานสาวตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง และขอบคุณท่านย่าที่ไม่ลงโทษ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าจะปฏิบัติตามกฎสำหรับบุตรสาวของอนุอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็จะถูกเก็บไว้ ท่านย่าโปรดเก็บมันไว้”
คำพูดเหล่านี้ผลักสิ่งของมีค่ากลับไปที่ฮูหยินผู้เฒ่า มันก็หมายความว่าจำนวนสิ่งของดี ๆ ที่จะส่งให้นางจะเพิ่มขึ้นหลังจากพูดแบบนี้นางก็ไม่ลืมที่จะลากเฟิงเฟินไดไปด้วย“น้องสี่คงไม่ปฏิเสธใช่หรือไม่ ? เมื่อคิดถึงองค์ชายห้าที่จะส่งสิ่งมากมายซึ่งไม่สามารถใช้งานได้”
ใบหน้าของเฟิงเฟินไดกลายเป็นสีเขียวจากความโกรธ เห็นได้ชัดว่านางต้องการแกล้งเฟิงเฉินหยู สุดท้ายกลายเป็นนางทุ่มหินทับเท้าตัวเอง นางอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เฟิงหยูเอง “พี่รองจะไม่พูดอะไรเลยหรือ ! ”
เฟิงหยูเองกระพริบตาสองสามครั้ง “น้องสี่อยากให้ข้าพูดอะไร ? ”
เฟิงเฟินไดกลอกตาของนาง “ข้าย่อมอยากได้ยินว่าพี่รองคิดอย่างไรเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่เราสวมใส่เป็นธรรมดา ข้าจะต้องไปฝึกร่ายรำแล้ว ดังนั้นข้าจึงขอให้พี่รองพูดให้ชัดเจน ”
“โอ้” นางพยักหน้า แต่พูดด้วยความสับสน “ไม่ใช่ว่าน้องสี่กล่าวหาพี่ใหญ่เกินไปหรือไม่ ? ตอนนี้พี่ใหญ่ทำให้สถานะของนางชัดเจนแล้ว เหตุใดเจ้าจึงอยากได้ยินความคิดเห็นของข้า ? ”“เจ้า…” เฟิงเฟินไดโกรธ “เจ้าสามารถเพิกเฉยต่อสิ่งของดี ๆเหล่านี้โดยไม่ใช้พวกมัน และมองดูเสื้อผ้าที่สว
