นูรองที่มาช่วย” ฮันชิพูดขึ้นเพื่อขอบคุณนางไม่ว่าจะมีการพูดอะไรยังต้องแสดงความสุภาพ
“ขอบคุณพี่รอง” เฟิงเฟินไดพูดขึ้น แต่คำพูด และน้ำเสียงของนางดูเหมือนจะไม่ค่อยเคารพ
เฟิงหยูเองไม่สนใจท่าทีของนางเลย นางหันหลังเดินออกไปเฟิงเฟินไดและฮันชิตามหลังนาง ขณะเดินเฟิงเฟินไดพูดว่า“ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่บอกว่ามีพระนัดดาของฮ่องเต้อยู่ในท้องของนาง ข้าจะไม่กลัวนางเลย”
“อ๋อ” เฟิงหยูเองพยักหน้า “น้องสี่คือบุตรสาวของคฤหาสน์ของเสนบาดี เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวนาง แต่…” คำพูดของนางหยุดอีกครั้ง
ฮันชิเห็นทาง และถามอย่างรวดเร็ว “คุณหนูรองมีคำแนะนำหรือไม่ ? ”
“ไม่สามารถพิจารณาได้ว่าเป็นคำแนะนำ” นางพูด “ข้าแค่อยากเตือนน้องสี่และแม่รองฮัน เมื่อเพลิดเพลินกับความสุขเจ้าควรคิดว่าเจ้ามีความสุขแค่ไหนหากได้รับความโปรดปรานจากพี่ใหญ่ ? ”
นางพูดทิ้งไว้ให้คิด จากนั้นนางและหวงซวนเดินไปขึ้นรถม้าที่รออยู่ข้างนอก
เฟิงเฟินไดมองรถม้าที่สวยงามและอดไม่ได้ที่จะอิจฉาเฟิงหยูเอง “รอดู ! ไม่ช้าก็เร็วจะมีวันที่ข้าจะได้นั่งในรถม้านั้นจากนั้นข้าจะดูว่าใครกล้าเผชิญหน้าข้า ! ”
ฮันชิขมวดคิ้วและดึงเฟิงเฟินไดเข้าไปในรถม้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว คนขับรถม้าที่ตกรถม้าได้กลับมารอแล้ว เมื่อเห็นว่าเจ้านายของเขากลับมาที่รถม้า เขาก็รีบถามว่า “พวกเราจะไปที่ไหนขอรับ ? ”
ฮันชิกล่าว “กลับไปที่คฤหาสน์”
คนขับรถม้าพยักหน้า และหันกลับไปทางทิศทางของคฤหาสน์เฟิง
“คุณ
