ป็น ! ” ยี่หลินโบกมือด้วยความกลัว “ไม่จำเป็นต้องเรียกพวกเขามา อย่าเรียกมา ข้าไม่อยากดูแล้ว ?” บ่าวรับใช้กระทืบเท้าและรออยู่ข้างนอกกับหวงซวน
หวงซวนยิ้มเยาะและคิดในใจตัวเองว่า อาชญากรมีสำนึกผิดชอบชั่วดี เมื่อมีปัญหาที่ต้องการรักษา แต่ก็กลัวว่าคนอื่นจะรู้พวกเขาไม่ควรทำเช่นนี้ตั้งแต่แรก !
2 ชั่วยามต่อมาเฟิงหยูเองออกจากห้องเก็บยาพร้อมกับเฟิงเฉินหยู
ยี่หลินรีบประคองเฟิงเฉินหยูอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางไม่ดีมาก นางก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความกังวล“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ? ”
เฟิงเฉินหยูส่ายหน้าและดึงแขนเสื้อของยี่หลินเพียงพูดว่า“กลับกันเถอะ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางเริ่มเดินจากไป ราวกับว่าเรือนตงเซิงมีภูตผีที่พวกเขาต้องหลบหนี
หวงซวนรู้สึกงงงวยและถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ ?คุณหนูยังไม่ได้รักษานางหรือเจ้าค่ะ ? ”
เฟิงหยูเองยักไหล่ “ข้ารักษานางแล้ว แต่เจ้าต้องเข้าใจว่ามีบางคนที่เก่งในการเผาสะพานหลังจากที่พวกเขาข้ามไปแล้วนางถามข้าในห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้แน่ใจว่านางจะมีสุขภาพที่ดีสมบูรณ์ จุดประสงค์ของนางคือเพื่อให้นางสามารถออกจากสถานที่ที่มีปัญหานี้ทันทีเมื่อนางออกมา เมื่อนางกลับไป นางสามารถใช้เวลาส่วนใหญ่ในการพยายามหาวิธีจัดการข้า เพื่อที่นางจะได้ปิดผนึกแผลได้อย่างสมบูรณ์”
หวงซวนเกือบจะหัวเราะ “จัดการกับคุณหนู ? ขึ้นอยู่กับนาง? ” แต่นางก็ยังถามด้วยความกังวล “คุณหนูรู้ว่าจิตใจของ
