นางยังคงฝันอยู่หรือไม่ ด้วยความงุนงง นางเห็นว่าเหม่ยเซียงกำลังร้องไห้ ดังนั้นนางจึงถามว่า “มาทำอะไรตอนดึกๆทำไมเจ้ามาร้องไห้ที่นี่ ทำไมไม่เฝ้าคุณหนูสาม?”
เหม่ยเซียงร้องไห้หนักมากขึ้น นางจึงพูดอะไรไม่ถูก นางทำได้ เพียงถาม ปิงเอ๋อบ่าวรับใช้ส่วนตัวของอันชิบอกแทนว่า“เหม่ยเซียงบอกว่าคุณหนูสามหายไปเจ้าค่ะ”
“อะไรนะ ? ” อันชิรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินเรื่องนี้นางลุกจากเตียง ขณะที่สวมเสื้อผ้านางถามเหมยเซียง “เกิดอะไรขึ้น พูดมาเร็ว ! ”
เหม่ยเซียงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นทั้งหมด ในตอนท้ายทั้งสามออกจากเรือนแล้วเดินไปที่ทะเลสาบ
“บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่กล้าตะโกนดังเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน บางทีข้าอาจไม่ได้ดูอย่างถี่ถ้วน อนุอันลองดูอีกครั้งเจ้าค่ะ ! ”
อันชินั้นทั้งโกรธและหวาดกลัว นางอดไม่ได้ที่จะตำหนิเหม่ยเซียง “เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะดูแลคุณหนูของเจ้าได้”
เหม่ยเซียงรู้ว่านางเป็นคนผิดดังนั้นนางจะกล้าเถียงได้อย่างไร นางพูดได้เพียงว่า “ตราบใดที่คุณหนูสามไม่เป็นอะไร เหม่ยเซียงจะยอมรับการลงโทษจากอนุอันเจ้าค่ะ”ปิงเอ๋อยังปลอบใจอันชิ “อนุอัน ตอนนี้การค้นหาคุณหนูสามเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ช่วยกันหาเถิดเจ้าค่ะ ! ”
ทั้งสามเดินไปทางด้านข้างของสะพานเล็ก ๆ แต่ในตอนกลางคืนจะมีใครอยู่ที่นั่นได้อย่างไร
ยิ่งอันชิค้นหามากเท่าไหร่นางก็ยิ่งสิ้นหวัง ในตอนท้ายนางนั่งลงใกล้ทะเลสาบ เมื่อมองไปที่น้ำที่ใสเหมือนกระจก หากไม่ใช่
