่า “มีแม่นมจากพระราชวังมาเพื่อสอนเจ้าค่ะ พวกเขาถูกพามาที่นี่แล้ว พวกเขากล่าวว่าพวกเขาจะคารวะท่านฮูหยินผู้เฒ่าก่อน จากนั้นจะไปสอนคุณหนูสี่เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าจำได้ว่าเฟิงเฟินไดเสียมารยาทต่อองค์ชายเก้าเช่นไร และพระองค์บอกว่าเขาจะเชิญแม่นมสอนมารยาทให้เฟินได
เมื่อได้ยินว่าคนที่มาจากพระราชวังมาเพื่อทำสิ่งนี้ หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าก็สงบลงในขณะที่นางพูดกับบ่าวรับใช้อย่างรวดเร็วว่า “รีบไปพาคุณหนูสี่มาที่นี่”
บ่าวรับใช้ยอมรับแล้วออกไป ยายจาวแสดงท่าทางต่อฮูหยินผู้เฒ่าในขณะที่พูดว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ท่านต้องไม่หวาดกลัวเช่นนี้นะเจ้าค่ะ หากไม่ใช่เพราะคุณหนูรองทำให้องค์ชายเก้าอยู่ข้างนางได้ แม้ว่าฮ่องเต้ต้องการที่จะลงโทษนางมันจะไม่มีอะไรมากกว่าการระบายอารมณ์ พระองค์จะยอมให้คุณหนูรองถูกลงโทษได้อย่างไรเจ้าคะ”
“แต่ขาขององค์ชายเก้าไม่อาจรักษาให้หายได้ พระองค์จะยังคงปฏิบัติต่ออาเองอย่างที่เคยเป็นมาหรือไม่ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เชื่อไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตามยายจาวไม่เชื่อว่าสิ่งนี้จะเป็นจริงและเตือนฮูหยินผู้เฒ่า “เมื่อวานนี้ที่เรือนตงเซิง ท่านก็เห็นท่าทีขององค์ชายเก้าที่ปฏิบัติต่อคุณหนูรองแล้ว ท่านพบว่ามันผิดแปลกไปหรือไม่เจ้าคะ ? ”
ฮูหยินผู่เฒ่าคิดอย่างถี่ถ้วนและพบว่ามันเป็นอย่างที่ยายจาวพูด ดังนั้นนางจึงโล่งใจเล็กน้อย
ในเวลานี้บ่าวรับใช้คนหนึ่งรายงานจากภายนอกว่า“แม่นมหลิวและแม่นมหวางได้มาคำน
