่หวังว่า สุดท้ายแล้วผู้คนที่อยู่ที่เรือนตงเซิงนั้นส่วนใหญ่เป็นคนของตระกูลเฟิง นางไม่กลัวผู้คนของตระกูลเฟิงแต่สิ่งที่นางกลัวคือมันเกิดขึ้นก่อนที่จะเข้าคฤหาสน์ นั่นหมายความว่านางเป็นเป้าหมายเมื่อฉิงหยูเริ่มเลือกสาวใช้ใหม่ หากต้องวางแผนการต่อสู้ระยะยาวและใช้คิดมากขึ้นมันทำให้นางรู้สึกยินดี
วันรุ่งขึ้นก่อนเที่ยงเฟิงหยูเองไปที่เรือนซูหยาเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อนางมาถึง เฟิงเฉินหยูกำลังรินชาให้ฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อเห็นนางมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าก็นั่งตัวตรง นางประหม่าเล็กน้อย แต่นางไม่รู้ว่านางเป็นกังวลเรื่องอะไร
เฟิงหยูเองก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับ “หลานมาคารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”
“อาเองมาแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ามองนางและต้องการยิ้ม แต่นางทำไม่ได้ “นั่งเถิด”
“อาเองไม่นั่งเจ้าค่ะ” เฟิงหยูเองยิ้มให้นาง “อาเองมาที่นี่เพื่อคารวะท่านย่าและบอกท่านย่าว่าหลังจากเที่ยง อาเองจะเข้าพระราชวังเพื่อขออภัยโทษจากเสด็จพ่อสำหรับความผิดพลาดของหลาน”
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อได้ยินว่าเฟิงหยูเองจะเข้าพระราชวังในวันนี้ ความประหม่าของนางก็ชัดเจนยิ่งขึ้น “จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเจ้าเข้าไปในพระราชวังใช่หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองกระพริบสองสามครั้ง “ท่านย่ารู้สึกเหมือนมีอะไรจะเกิดขึ้นหรือเจ้าค่ะ ? ”
“นั่น…” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สามารถพูดได้ แต่มีบางสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกตื่นตระหนกหากพวกเขายังไม่ได้ถาม “เจ้าไม่สา
