ิอิ ลูกอยากออกไปหาประสบการณ์ แต่หากสามารถขยายกิจการที่นั้นได้ด้วย คงดีมิน้อย ท่านพ่อท่านแม่ เห็นเช่นนั้นหรือไม่เจ้าคะ” ใบหน้าทะเล้นเอ่ยออกมาแกมหยอกแกมจริง ชวนให้ผู้ที่ฟัง กล่าวอันใดมิออก“หากเป็นความต้องการของลูกจริงๆ แม่และท่านพ่อของเจ้าก็มิขัด พวกข้าย่อมขอให้เจ้าโชคดี”นางรู้เสมอ ว่าทั้งสองรักนางเพียงใด มิใช่ว่ามิห่วงหาหรือมิรักใคร่นาง แต่พวกเขาทั้งสองล้วนรู้ว่านางแข็งแกร่งเพียงใด“โถ่ ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านอย่าเศร้าไปสิเจ้าคะข้าสามารถไปกลับได้อย่างรวดเร็วแค่ไหนพวกท่านก็รู้”เปั่ยจินหันไปปลอบโยนทั้งคู่ เมื่อเห็นแววตาเศร้านั้น“อืม บิดารู้ดี” มือหนายื่นไปลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ“อีกอย่าง พวกเจ้าแสบ ก็คงคอยกวนใจท่านแม่อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วเจ้าค่ะ” จินเออร์ว่าพลางหันไปมองด้านนอกห้องโถงที่เป็นสวนดอกไม้ของท่านแม่ในขณะนี้ที่กำลังเละเทะ จากการเล่นซุกซนของเจ้าเด็กแฝดทั้งคู่ โดยมีผู้เป็นแฝดคนโอย่างจ้าวจินหยางยืนมองการกระทำของน้องแฝดทั้งสองอย่างรังเกียจใช่! จ้าวจินหยางคือเด็กที่รักความสะอาดยิ่ง
“หยางหยาง ช่วยเซียงเซียง จับเสื้อเสื้อหน่อย”คุณหนูน้อยที่กำลังหน้าคลุกฝุั่นตูดคลุกดินเอ่ยพยายามสื่อสารออกมาเมื่อเห็นว่ายามนี้พี่ชายตนเองทำเพียงยืนนิ่งๆ มิช่วยตนเองจับผีเสื้อดั่งเช่นที่จ้าวซินเซี่ยกำลังทำ“จกกาปก” ใช่สกปรก!แม้จะเอ่ยออกมาไม่ชัด แต่หากแววตาที่มองไปยังน้อง ๆ ทั้งสอง ช่างทำให้บ่าวรอบข้างอดที่จะเอ็นด
