บกลับองค์ชายห้าออกไป“อืม เชิญเข้ามา” เมื่อเห็นว่าเป็นท่านอาทั้งสองและเถ้าแก่หลิงจึงได้เอ่ยอนุญาตออกไปทันที ดีเช่นกันจะได้พบเจอกันเสียที ปัญหาที่ค้างคาจะได้จบลงไป“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาหลิง” เปั่ยจินที่เห็นว่าเป็นใครเข้ามาจึงได้วิ่งออกไปหาทั้งสามคน พร้อมอดอ้อนเล็กน้อย เพราะตอนนี้ตนเองนั้น รู้สึกเหงามากตั้งแต่มาถึงคล้ายว่าจะมีตัวตน และคล้ายว่าจะไร้ตัวตนไปด้วย จึงรู้สึกเบื่อเล็กน้อยส่วนเหตุผลที่บิดามารดาและเถ้าแก่หลิงมาที่นี้ตอนนี้ นั้นก็เพราะว่า ก่อนที่จะโดนบังคับ อืม ลากตัวดีกว่า ก่อนที่จะโดนลากตัวมาที่นี้ ได้ส่งบอกหยางคงให้ไปเรียนเชิญเถ้าแก่หลิงและท่านพ่อท่านแม่มาที่จวนนี้เหตุผลที่ต้องมีเถ้าแก่หลิง นั้นก็เพราะนางมั่นใจว่าเถ้าแก่หลิงจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้มากกว่าที่เห็นและคงทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้น นางเชื่อว่า ชาติมังกรหืม มังไหนก็เหมือนกันแหละ คงมิมีวันเชื่อสิ่งใดง่ายๆอยู่แล้ว ดังนั้นการหาผู้มีอำนาจและความน่าเชื่อถือหนุนหลัง มาช่วยคงดีกว่า“จินเออร์เป็นอย่างไรบ้างลูก” หลินเหมยที่เห็นบุตรสาวตนเองวิ่งมาหาจึงตรงเข้าไปกอดไว้และเอ่ยถามออกไปด้วยความห่วงใย“ลูกสบายดีเจ้าค่ะ” น่าเบื่อมากกว่าเจ้าค่ะท่านแม่คนพวกนี้คุยอันใดกันไปมา ไม่รู้เรื่องเสียที ข้าง่วงมากพูดแบบนี้ก็ไม่ได้เนอะ“ท่านอาทั้งสองและเถ้าแก่หลิงเชิญนั่งขอรับ” กู้หมิงซื่อที่เห็นว่าคนทั้งหมดได้มาพร้อมหน้ากันแล้วเอ่ยออกไป“ขอบคุณเจ
