บทที่ 311 หลงทางแล้วรู้จักกลับตัว
หานชิงอวี่มองไปยังหลัวอี้ที่ยืนอึ้งอยู่ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นวิดีโอกลับมา
หลัวอี้ตั้งใจจะแย่งโทรศัพท์ แต่กลับถูกหานชิงอวี่ใช้มือข้างหนึ่งปัดกลับไป
“อ้าว คุณหลัว ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าการร่วมมือกับพวกเราไม่มีความหมายไม่ใช่เหรอ?”
“หลังจากดูวิดีโอไปแล้ว ทำไมถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้ล่ะ?”
“อ๋อ จริงสิ ผมไม่ได้มีวิดีโอนี้แค่ในโทรศัพท์เท่านั้นนะ แต่ยังมีการสำรองข้อมูลไว้ด้วย”
“ถึงแม้คุณจะทำลายโทรศัพท์ของผม ก็ไม่ส่งผลต่อวิดีโอหรอก ถึงเวลานั้นคุณไม่เพียงแต่ต้องชดใช้ค่าโทรศัพท์ให้ผม แต่วิดีโอนี้ก็จะถูกเผยแพร่ออกไปด้วย”
“ตอนนี้อินเทอร์เน็ตมันก้าวหน้าขนาดนี้ ถ้าผมเอาวิดีโอนี้ไปเผยแพร่ละก็…”
“คุณจะได้รับการปฏิบัติแบบไหน ผมคงไม่ต้องพูดมากหรอกจริงไหม?”
“พี่ชายของคุณ คุณคิดว่าเขาไม่มีการศึกษา แต่เขาน่าจะใช้อินเทอร์เน็ตเป็นนะ ถ้าเขาเห็นข่าวของคุณบนอินเทอร์เน็ต คุณคิดว่าเขาจะมองคุณที่เป็นน้องชายอย่างไร?”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหานชิงอวี่มีอิทธิพลอย่างมาก
หลัวอี้ที่แต่เดิมไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของหานชิงอวี่ ตอนนี้สายตาเลิ่กลั่กไปหมด
เขากำลังคิดว่า หากพี่ชายรู้เรื่องนี้เข้า อีกฝ่ายจะปฏิกิริยาต่อตัวเขาอย่างไร?
หลังจากคิดไปครู่หนึ่ง เขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขานึกย้อนไปถึงสมัยก่อนที่ตัวเขาไม่ยอมไปโรงเรียน พอพี่ชายกลับมาบ้านก็ตีเขาอย่างหนัก
แม้ว่าพี่ชายไม่ได
