าซานหลงสงสัยจึงเอ่ยแนะนำตัวทันที
“คารวะคุณชายอู่ทั้งสองขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกไป
“… คารวะนายท่านซานหลงเช่นกันขอรับ ขอให้กิจการของท่านรุ่งเรืองขอรับ” อู่หมิงและอู่หลิงเอ่ยออกมาอย่างเคารพ หลังจากที่ได้มองใบหน้าของคนตรงหน้าแล้วอย่างชัดเจน
“ท่านพี่…” อู่หลิงเอ่ยออกมาอย่างกระซิบ
“อืม ไว้ค่อยคุย” อู่หมิงที่ทราบว่าน้องชายต้องการเอ่ยอันใดออกมาเอ่ยปรามไว้
“ขอรับ”
“เช่นนั้น ขอบคุณคุณชายทั้งสองเช่นกันขอรับ เชิญในห้องรับรองเถิดขอรับ” ซานหลงที่มีความสงสัยในท่าทีของคนทั้งสองพี่น้องนั้น มิได้แสดงสิ่งใดออกมา
“เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนขอรับ ท่านซานหลงจะได้รับแขกคนอื่นๆ ต่อ” กู้หมิงซื่อเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าปฏิกิริยาของสองพี่น้องอาจจะสร้างความสงสัยให้แก่ซานหลงได้
“ให้ข้านำทางดีหรือไม่เจ้าค่ะ คุณชายกู้ซื่อหมิง”เปั่ยจินที่เดินออกมาหาท่านพ่อและท่านตาของตนเองเอ่ยออกมาอย่างนึกสนุกกับละครฉากนี้ จึงรีบเสนอตัวออกมา
“จ้าวหลิน…”
“ใครกันหรือเจ้าค่ะ จ้าวหลิน….” เปั่ยจินแกล้งเอ่ยออกไปทันที เมื่อคนตรงหน้าในตอนนี้นั้น แรกพบสบตากับนาง ถึงกับหยุดนิ่งและเอ่ยคำบางคำออกมาอย่างเหม่อลอย เมื่อพบเจอนาง
