“หลานมาส่งจดหมายเชิญเจ้าค่ะ” จดหมายเชิญที่ว่าถูกยกออกมาอย่างเบามือ แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจทำของคนที่นำมาให้อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็น ซองจดหมายที่เป็นสีน้ำตาลแดง ปิดซองด้วยยางของไม้สีแดง ตราปัมที่เป็นสัญลักษณ์ของสำนักคุ้มภัยซีจ้าว อีกทั้งจดหมายนั้นยังระบุชื่อของผู้ที่ถูกเชิญด้วยลายมือของประมุขสำนักคุ้มภัยอย่างซานหลงด้วยตนเอง
“เชิญอันใดกันหรือตาเฒ่า” เถ้าแก่หลิงรับจดหมายเชิญมาไว้ในมือของตนเองพลาง เบี่ยงใบหน้าที่สงสัยเสียเต็มประดาไปหาเปั่ยตงหลินเพื่อคลายข้อสงสัย
เพียงแต่คนที่โดนตั้งคำถามกลับไม่ตอบ ทำเพียงพยักเพยิดใบหน้าไปทางหลานสาวของตนเอง
“เชิญท่านปูั่ไปร่วมพิธีเปิดสำนักคุ้มภัยซีจ้าวเจ้าค่ะ” เปั่ยจินกล่าวออกมาเสียงดังฟังชัด แทบจะทันทีที่เถ้าแก่หลิงหันมา
“ล้อเล่นหน่ายัยหนู สำนักคุ้มภัยของเจ้างั้นหรือจินเออร์” เหอะๆ คิดจะหลอกท่านปูั่ผู้นี้หรือไงกันเจ้าเด็กคนนี้นี่
“เจ้าค่ะท่านปูั่ เรียกว่าของหลานคนนี้คงจะไม่ถูกต้อง เพราะท่านพ่อของข้าต่างหากที่เป็นประมุขของสำนักคุ้มภัยเจ้าค่ะ” ท่านปูั่หลิงเจ้าค่ะ ท่านจะไม่ฟังไม่ได้ ข้าพูดเรื่องจริงอยู่นะเจ้าค่ะ อือ
“ห๊าาา อาซานนะหรือ” เถ้าแก่หลิงที่อยู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมาอย่างไม่มีปีไม่มีขลุ่ย พร้อมกันหันหน้าไปมองคนนู้นทีคนนี้ทีอย่างไม่เชื่อ เอ่ยออกมา
“ขอรับท่านพ่อบุญธรรม ข้าเอง” ซานหลงเอ่ยตอบรับกับข้อสงสัยของท่านพ่อบุญธรรมตนเองเบาๆ
“เรื่องราวเป็นมาเช่นไ
