ปกันเถิดจินเออร์ อาซาน ตาเฒ่า”หลังจากที่เชิญเถ้าแก่หลิงและตระกูลเปั่ยไปยังห้องรับรองแล้วก็ได้เดินไปยังห้องทำงานของคุณชายกู้หมิงซื่อทันที
ปัง ปัง ปัง /// เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น เพื่อปลุกให้คนด้านในรู้ตัว
“เรียนนายท่านขอรับ เถ้าแก่หลิงและและคนตระกูลเปั่ยมาพบขอรับ” ผู้ดูแลที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปกล่าวออกมาต่อหน้าคนทั้งสามที่อยู่ภายในห้องเนื่องจากมิใช่ความลับอันใด
“อืม เดี๋ยวข้าออกไป” กู้ซื่อหมิงตอบรับ
“ขอรับ” หลังจากรายงานจบ ผู้ดูแลก็ได้เดินออกไป ทิ้งไว้แต่เพียงความสงสัยให้กับสองพี่น้องในห้องทำงานที่ดูท่าจะต้องได้รับคำตอบ
“คนตระกูลเปั่ยงั้นหรือ พี่กู้” องค์ชายแปดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนสงสัยในความสัมพันธ์ของคนทั้งหมด
“อืม พวกเจ้าก็นั่งรอที่นี้ก่อน เดี๋ยวข้ากลับมา” กู้หมิงซื่อที่เห็นว่า หากไม่รีบออกไปตอนนี้อาจจะถูกเจ้าคนที่อายุน้อยสุดในห้องซักถามจนเป็นเหตุให้คนที่มาพบต้องรออีกนานจึงรีบเอ่ยขอตัวออกไปก่อน
“พี่กู้ขอรับ ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่” ท่านจะไม่เล่างั้นหรือ มิเป็นไรข้าไปด้วยก็ได้ หึหึ
“เจ้าแปด มิใช่เรื่องของเจ้า” องค์ชายห้าที่รับรู้ว่าหลังจากนี้ กู้หมิงซื่อต้องกลับมาอธิบายด้วยอีกแน่จึงเอ่ยห้ามเสียก่อน
“โถ่พี่ห้า ข้าแค่อยากออกไปเดินเล่น” ในเมื่อแผนนี้ไม่ได้ผล ก็ออกไปเดินเล่นก็ได้ใช่มั้ยล่ะขอรับ
“เอาเถิดอย่างไรเจ้ารอที่นี้ก่อน ไว้ข้าจะกลับมา”กู้หมิงซื่อที่เอ่ยอย่างอับจนหนทาง จึงห
