“ข้าจะเปิดสำนักคุ้มภัยซีจ้าว” หยอกนิดหยอกหน่อยไม่ได้เลยนะเจ้ากระต่าย โถ่
“อืม แล้วเช่นไร” นางเรียกข้าออกมาแค่นี้เองเรอะยัยเด็กนี่
“ข้า…กังวล” สีหน้าและท่านทางขี้เล่นของจินเออร์ได้แปรเปลี่ยนไปในทันที แสดงให้ทั้งสองเห็นว่า จินเออร์นั้นรู้สึกเป็นกังวลจริงๆ มิได้เอ่ยเล่นๆ เช่นเดิม
“กังวลเรื่องอันใด” อ่ะๆ ข้าไม่หยอกเจ้าแล้วก็ได้เจ้าเด็กน้อย“ไม่รู้สิ ข้าแค่รู้สึกว่ากิจการครั้งนี้มันยิ่งใหญ่เหลือเกิน” มันยิ่งใหญ่ซะจนข้ารู้สึกว่า มันจะมีอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ตามมาหรือไม่…
“จินเออร์ เจ้ายังมีข้าและเจี่ยฉง รวมไปถึงหน่วยราตรีกาล” เจ้าเด็กคนนี้ พอเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นางมักจะแสดงด้านอ่อนแอออกมา มากเสียจนข้า…อดเป็นห่วงมิได้เลยสินะ
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจพวกเจ้ามากที่อยู่กับข้ามาจนถึงวันนี้” จินเออร์เอ่ย พลางมองออกไปยังทั้งสองแววตาของนางในตอนนี้นั้น มันเต็มไปด้วยคำพูดมากมาย
แววตาที่บอกว่าขอบคุณ แววตาที่บอกว่าดีใจ แววตาแห่งความสุข ขอบคุณที่อยู่กับนางจนถึงตอนนี้ ดีใจที่นางสามารถทำทุกอย่างออกมาได้ และความสุขที่ได้มีทั้งสองและครอบครัวที่แสนอบอุ่นในโลกนี้
แม้ว่านางจะโตกว่า ก็คงมิต้องกังวลแล้วสินะ นางในตอนนี้นั้น มีทั้งเงิน ทอง กองกำลัง ที่สำคัญนางมีเพื่อนและครอบครัวที่รักและดีกับนาง ชักจะไม่อยากโตเสียแล้วสิ
“อีกอย่างเพียงแค่ให้บิดาของเจ้าเป็นประมุขสำนักคุ้มภัย เช่นนี้มิง่ายกว่าหรือ เจ้าจะได้ไม่ต้องคอยตอบ
