ที่บุตรสาวมีเรื่องรบกวนบิดาตนเอง นั้นก็มิแปลกหากแต่แววตาที่มองมานั้นต่างหากที่ชวนให้ตั้งคำถามออกมา
“ลูกอยากให้ท่านพ่อขึ้นเป็นประมุขของสำนักคุ้มภัยเจ้าค่ะ”เปั่ยจินเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง จริงจังเสียยิ่งกว่าเด็กวัยไม่ถึงสิบหนาวจะแสดงออกมาได้
“หืม จะดีหรือจินเออร์ พ่อ…”
“ลูกคิดว่าดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อลองฟังเหตุผลของลูกก่อนตัดสินใจนะเจ้าค่ะ” ท่านฟังข้าก่อนเจ้าค่ะท่านพ่อ
“อืมพูดมาเถิด” ซานหลงที่เห็นว่าบุตรสาวแสดงน้ำเสียงจริงจังออกมา จึงยอมหยุดกล่าววาจาและฟังบุตรสาวอธิบาย
“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอายุที่ยังน้อยของลูก การที่ลูกเป็นสตรี ยังไม่รวมถึงพลังปราณที่ลูกไม่สามารถเปิดเผยได้”
“พ่อขอโทษเจ้าด้วย พ่อคิดว่าพ่อเข้าใจเจ้าแล้วและยินยอมที่จะขึ้นเป็นประมุขของสำนักคุ้มภัยซีจ้าว ตามที่เจ้าบอกจินเออร์” เอ่ยจบจึงยื่นมือไปลูบหัวบุตรสาวตนเองเบาๆ
“เย่ๆ เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ ลูกจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่นต่อ อิอิ” นี่สิเจ้าค่ะ ท่านพ่อของข้า
“อืมม แล้วเจ้าคิดจะทำอันใดต่อกันหลานยาย แค่นี้เจ้าก็เหนื่อยแล้วหนา” เปั่ยฮูหยินที่นั่งฟงัคนอื่นๆ คุยกันเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ ในความซุกซนของหลานสาวตนเอง แววตาที่อ่อนโยนและแสดงออกให้เห็นว่าห่วงใยและยินดีในสิ่งที่หลานสาวทำมากแค่ไหน
“ยังเจ้าค่ะ หลานยังไม่เหนื่อย หลานสนุกมากกว่าอีกทั้งเปั้าหมายของหลานก็คือ เงินทอง อิอิ หลานจะนอนกระดิกเท้าบนกองเงินกองทองเจ้าค่ะ หืมม”พร้อมทั
