ื่อที่โดนรอยยิ้มพิฆาตของคนตรงหน้าเข้าไปถึงกับชะงักไปชั่วครู่ พร้อมกับเอ่ยเรื่องอื่นขึ้นมาแทน
“ว่าแต่อาหมิง เจ้าจะบอกข้าได้หรือยัง ว่าเร่งรีบเดินทางมาที่นี่เพราะอันใด”
“อืม มาตามหาคน”
“คน ใครกัน ข้าช่วยอันใดได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าเจ้าต้องช่วยอยู่แล้ว” องค์ชายแปดตอบออกไปตามตรงพร้อมกับคีบอาหารไปด้วย
“งั้นข้าไม่ช่วย” หึ ขอร้องข้าสิเจ้าคนหน้าตาย
“พระมารดาข้าคงมิพอใจ หากข้าเอ่ยว่าคุณชายกู้มิยินดีที่จะช่วย” เจ้านะหรือจะเอาชนะข้า กู้หมิงซื่อเอ๋ยกู้หมิงซื่อ
“หึยยย เจ้าคนเจ้าเล่ห์” ข้าแพ้เจ้าคนหน้าตายนี่อีกแล้ว
“ท่านแม่ให้พี่ห้ามาตามหาคนขอรับ คนในราชวงค์ที่หายไป” พูดพลางคีบอาหารเข้าปากตนเองไปพลาง
“อืม ใครกัน มิได้มีใครหายตัวไปมิใช่หรือ สายข่าวข้ามิเคยพลาด” กู้หมิงซื่อที่มีลูกน้องมากมายเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะสายข่าวของเขานั้น ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในแผ่นดินนี้แน่นอน“อืม ในตอนนี้มิมีใครหายไป แต่เมื่อก่อนมิใช่”
“เมื่อก่อน…ใครกัน” ใครกัน พ่อแม่เจ้านี่ก็มิน่าใช่เจ้าลิงน้อยก็ยังนั่งอยู่ข้างๆ ข้า แล้วใครกันถึงมีความสำคัญขนาดที่พระสนมเย่วต้องส่งบุตรชายที่รักยิ่งออกมาตามหาด้วยตนเอง อืมม
“องค์หญิงที่หายสาญสูญไป ข่าวนี้คุ้นเคยหรือไม่”
