เถิด”
“อืม เช่นนั้นจะพักที่ใด” เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ท่าจะเป็นความลับ จึงเลิกเอ่ยล้อเล่นทันที“ข้ากับอาหลิงจะพักที่จวนเจ้า ส่วนคนที่เหลือรบกวนส่งไปโรงเตี๊ยมเจ้าหน่อย”
“ได้ๆ เช่นนั้น เซิ่นหัว เจ้านำขบวนทั้งหมดไปโรงเตี๊ยมเซี่ยงจ้าวหลงแล้วจัดการให้เรียบร้อย”
“ขอรับนายท่าน”
“ส่วนพวกเรากลับจวนกันเถิด ดูท่าคนที่กำลังเกาะข้าอยู่ตอนนี้ ท่าจะไม่ไหวแล้วล่ะ” กู้หมิงซื่อที่หันไปมองลูกลิงที่เกาะเขาอยู่ตอนนี้พร้อมกับส่ายหัวไป
ที่เห็นว่ากู้หมิงซื่อและองค์ชายทั้งสองสนิทกันเช่นนี้ล้วนมีสาเหตุจากตระกูลของทั้งสองที่มีความสนิทกันอีกทั้งเมื่อตอนเด็กนั้นองค์ชายแปดทรงติดคุณชายกู้หนักมาก
“อืม ไปเถิด”
หลังจากนั้นกู้หมิงซื่อและองค์ชายทั้งสองคนจึงเดินทางกลับจวนกู้ และแยกย้ายกันไปพักผ่อน จนถึงยามเย็นจึงออกมาทานอาหารเย็นด้วยกัน ด้วยคนอาเจียนจนหมดท้องไส้ในระหว่างการเดินทางต้องการทานอาหารพร้อมกัน เดือดร้อนให้พี่ชายทั้งสองต้องมานั่งรอทานข้าวด้วย
“พี่กู้ จานนี้อันใดกัน อร่อยมากกกก ข้าชอบ” เมื่อมาถึงก็ไม่รออันใด องค์ชายแปดใช้ตะเกียบของตนคีบอาหารจากจานที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดขึ้นมาลองชิมในทันที
“อืม อันนี้หรือผัดสามเซียน ชอบหรือ ไว้มื้อต่อไปข้าจะสั่งให้นำมาขึ้นโต๊ะใหม่” กู้หมิงซื่อหันไปสนใจคนที่กำลังคีบไปพลางพูดไปพลาง
“จริงหรือขอรับ ขอบคุณขอรับ” องค์ชายแปดที่ดีใจ รีบเอ่ยออกมาพร้อมกับหันไปยิ้มให้กู้หมิงซื่อทันที
กู้หมิงซ
