หืม” องค์ชายห้าที่ลงจากม้าเดินตามมาและเอ่ยถามคนที่กระโดดไปกอดคนที่มารอรับอย่างเหนื่อยใจในความดื้อรั้น
“หายแล้วขอรับ ข้าหายแล้ว” องค์ชายห้าที่กำลังกอดคนตรงหน้าอยู่ถึงกับชะงักไปและตอบออกมาเสียงเบา
“ว่าแต่ทำไมข้าได้กลิ่นแปลกๆ จากเจ้ากันอาหลิง”กู้หมิงซื่อที่แกะมือปลาหมึกตรงหน้าไม่ออก เอ่ยถามออกมา เมื่อได้กลิ่นเปรี้ยวๆ ออกมา
“แหะ ๆ พี่กู้ เผอิญว่ารถม้ามันโครงเครงมากเลยขอรับ ข้าเลย…อาเจียน” อย่าตีข้าน่า อืออออ พร้อมกับเงยหน้าทำสายตาปริบๆ ใส่คนที่กำลังกอดอยย่างขอความเห็นใจ
“อ๊าาาา เจ้า เจ้าา หึย ปล่อยข้าเลยอาหลิง” กู้หมิงซื่อเอ่ยพร้อมกับผลักหัวคนตรงหน้าให้ออกห่างจากตนเอง พร้อมกับหันหน้าไปคุยกับพี่ชายของคนตรงหน้าแทน
“แงงงง ไม่ปล่อยยย ข้าจะเกาะท่านไปจนกว่าจะกลับเลย รังเกียจข้าใช่มั้ย ชิ”
เมื่อเอ่ยจบองค์ชายห้าก็ทำท่าเกาะแขนข้างหนึ่งของคนที่เอ่ยอย่างรังเกียจตนเองออกมา พร้อมกับทำท่าไม่สนใจสิ่งใด กู้หมิงซื่อเมื่อเมื่อเห็นท่าทางอยากเอาชนะของคนตรงหน้าจึงทำท่าปลงตก เนื่องจากความเอาแต่ใจของอีกฝั่ายใช่ว่าจะเอาชนะได้ง่ายๆ
หลังจากนั้นจึงหันไปคุยกับองค์ชายห้าถึงสาเหตุที่เร่งเดินทางมาที่แห่งนี้
“อาหมิง ที่เร่งเดินทางมาที่นี่ มิใช่ว่าคิดถึงข้าหรอกกระมัง” กู้หมิงซื่อที่ทำอันใดไม่ได้จึงเอ่ยถามออกไปแกมปราชด
“เพ้อเจ้อ” พูดจบองค์ชายห้าจึงเสหน้าไปด้านอื่นแทน
“เช่นนั้นมาทำไม” เอ่ยกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
“ไว้คุยกัน
