บทที่ 63 กรรมตามสนอง
หลี่ลี่กลับมาที่ห้องพักของตน เห็นได้ชัดว่าคนรับใช้ได้มาที่นี่แล้ว เตียงเก่า ๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้นและสัมภาระที่ถูกโยนไว้อย่างไม่เป็นระเบียบอยู่หน้าประตู
“นี่คงเป็นของที่แย่ที่สุดที่พวกเขาคัดสรรมาให้ข้าสินะ!” หลี่ลี่ส่ายหน้าพลางหัวเราะเยาะ ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ประตูภายใน เขาก็ได้เตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับการกลั่นแกล้งของหูหยุนซานและเสวียเยว่แล้ว
เสียงของหลี่ลี่เพิ่งจะเงียบลง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง หลี่ลี่รีบหันหลังออกไปดูทันที
“เจ้าคือหลี่ลี่ที่เพิ่งเข้าประตูภายในใช่ไหม! ตามกฎแล้ว งานรับใช้นี้เจ้าก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตามข้ามา!” ที่หน้าประตูคือหัวหน้าคนรับใช้ฟันเหยินที่เคยปรากฏตัวในหอหมื่นตำรานั่นเอง
“ไม่ทราบว่าท่านหัวหน้าจะจัดการงานอะไรให้ข้า?” หลี่ลี่ค่อย ๆ เดินตามหลังหัวหน้าฟันเหยิน สีหน้าเคร่งขรึม
“เจ้าหนูโชคดีแล้ว ได้งานที่คนอื่นอิจฉากันทั้งนั้น” หัวหน้าฟันเหยินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ผ่านห้องพักมากมาย เดินไปสิบกว่านาที ทั้งสองมาถึงริมหน้าผาแห่งหนึ่ง
พื้นที่ว่างริมหน้าผานี้ใหญ่เท่ากับลานกว้างของประตูภายใน บนนั้นมีตะไคร่และวัชพืชขึ้นรก ตอนนี้มีคนรับใช้สิบกว่าคนกำลังก้มตัวถอนวัชพืชและกำจัดตะไคร่เหล่านี้อยู่
“วัชพืชพวกนี้ กำจัดเสร็จก็ถือว่าเรียบร้อย จำไว้ว่าห้ามขี้เกียจ ไม่งั้นงานจะเพิ่มเป็นสองเท่า” หัวหน้าฟันเหยินชี้ไปที่พื้นที่วัชพืชตรงหน้าพลางพูดเสียงเย