็น จากนั้นก็เรียกคนรับใช้ที่กำลังทำงานอยู่ทั้งหมดกลับไป
หลี่ลี่มองหัวหน้าฟันเหยินอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรมาก หันหลังแล้วเริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็ง
กินทุกข์ยากลำบาก จึงจะเป็นยอดคน ความลำบากเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไร วันหน้าต้องแก้แค้นให้ได้
“นับว่าเจ้าหนูรู้กาลเทศะ” เห็นหลี่ลี่ไม่พูดอะไรมาก แต่ตั้งใจทำงาน หัวหน้าฟันเหยินหัวเราะเย็นชาแล้วเดินจากไป
“เจ้าหนูนี่ไปทำอะไรให้หัวหน้าฮาโกรธหรือ? ถึงได้ถูกกลั่นแกล้งขนาดนี้”
“อุตส่าห์ได้เป็นศิษย์สำนักใน น่าเสียดายจริง หัวหน้าฮาไม่กล้าหาเรื่องศิษย์สำนักในง่าย ๆ หรอก นี่ต้องเป็นคำสั่งจากเบื้องบนแน่ ๆ ”
“นี่ไม่ดีหรอกหรือ? มีแพะรับบาปเพิ่มอีกคน พวกเราต่อไปก็จะสบายขึ้นอีกเยอะ”
กลุ่มคนรับใช้นั่งอยู่ไม่ไกล หัวเราะเฮฮาพูดคุยถึงหลี่ลี่ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นศิษย์สำนักในที่สูงส่งถูกรังแกเช่นนี้เป็นครั้งแรก
ทำงานวุ่นวายไปครึ่งวัน หัวหน้าฮาฟันเหยินก็กลับมาตรวจงานอีกครั้ง และคนรับใช้สิบกว่าคนก็เข้ามาใกล้ราวกับมาดูเรื่องสนุก
“นี่เจ้าเรียกว่าทำงานหรือ? ตั้งครึ่งวันแล้วทำความสะอาดได้แค่พื้นที่เล็ก ๆ แค่นี้ วันนี้ไม่อนุญาตให้นอน งานเพิ่มเป็นสองเท่า” มาถึงตรงหน้าหลี่ลี่ หัวหน้าฟันเหยินไม่พูดพร่ำทำเพลง ชี้ไปที่พื้นที่ว่างใหญ่ใต้เท้าหลี่ลี่แล้วต่อว่าอย่างรุนแรง
หลี่ลี่ไม่พูดอะไร แค่แค่นเสียงหึอย่างเย็นชา จดจำใบหน้าของหัวหน้าฮาไว้ รอให้มีโอกาสเมื่อไหร่ จะต้องสั่งสอนคนเล
