ยู่แล้ว
เพียงแต่แค่พริบตาเดียว ร่องรอยแววตาแห่งความกังวลก็ได้หายไป พร้อมกับเสียงคุกเข่าที่ดังไปทั่วปั่า
“คุณหนูขอรับ ท่านได้ให้โอกาสพวกข้าออกมาจากโรงค้าทาส พวกข้ายินดีที่จะรับคมดาบคมหอกแทนคุณหนูขอรับ”
“ขอบคุณมากนะเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามีเรื่องจะสารภาพเจ้าค่ะ แหะๆ”
“เรื่องอันใดหรือขอรับคุณหนู”
“ข้าคัดเลือกพวกท่านออกมา เพื่อแบ่งออกเป็นสองกลุ่มด้วยกันด้วยกันเจ้าค่ะ โดยกลุ่มแรกข้าจะให้พวกท่านเข้าร่วมการฝึกยุทธ์และเป็นคนรับใช้ในจวนของข้าเจ้าค่ะ” ถามว่าทำไมนางถึงกล้าที่จะพูดความต้องการออกไป นั้นเพราะก่อนที่จะซื้อตัวพวกเขาออกมานางได้ทำพันธะสัญญาชีวิตเรียบร้อยแล้วต่างหาก
“ฝึกยุทธ์หรือขอรับคุณหนู เพียงแต่พวกข้า ไม่มีพลัง…”
“แค่ความภักดีที่พวกท่านมีให้ข้าก็พอแล้วเจ้าค่ะอีกทั้งฝั่ายสตรีนั้นข้าต้องขอโทษด้วยนะเจ้าค่ะ เพราะพวกท่านคงต้องรับผิดชอบในส่วนของงานเบื้องหน้าแทน”
หลังจากนั้นใช้เวลาเพียงไม่กี่หนึ่งจิบชา การตัดสินใจทั้งหมดจึงเสร็จสิ้นลง สรุปได้ว่าหน่วยราตรีกาลรุ่นที่สองจะมีสมาชิกทั้งหมดสี่ร้อยนายด้วยกัน นับว่ามากมายจริงๆ สำหรับกำลังพลในรอบนี้ ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งร้อยห้าสิบคน ต่างแยกย้ายกันไปตามกิจการร้านค้าและบ้านของนางนั้นเอง
