ี่จินหลงเสนอมา เอ๊ะ เสนอแหละ เปั่ยจินจึงคิดได้ว่าควรถามความคิดเห็นของคนเหล่านี้ไปด้วยเลยดีกว่า จะได้ไม่เป็นการบังคับจิตใจเขาเช่นทาสกับนายจ้างเช่นเดิม เพียงแต่อย่างไรก็ต้องทำงานละนะ
เหล่าทาสที่ได้ฟังคำถามในตอนนี้นั้นถึงกับเงียบเสียงลงทันที
“ใครต้องการไปกับข้าบ้างเจ้าค่ะ”อเอ่ยออกไปแล้วคงต้องมาสังเกตท่าทีกันแล้วสินะ
เงียบกริบ เงียบถึงขนาดที่ว่าได้ยินแม้กระทั่งเสียงดังของใบไม้ที่กระทบกันจากสายลม เสียงนกร้องในปั่าเพียงแต่ไม่นานก็มีเสียงคุกเข่าและร่ำร้องออกมา
“คุณหนูขอรับท่านจะทิ้งพวกข้าหรือขอรับ” หนึ่งในสมาชิกทั้งหมดรวบรวมความกล้าและเอ่ยออกมาพร้อมด้วยแววตาสั่นไหว เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาทัน หากคำตอบที่ได้รับนั้นคือสิ่งที่คิดไว้
“อย่าทิ้งพวกข้าเลยได้โปรด” ทาสอีกคนที่เห็นว่าทั้งคุณหนูและหยางคงเงียบเสียงไปนั้น จึงเอ่ยสำทับขึ้นมาอีกที
“เดี๋ยวเจ้าค่ะทุกคน พวกท่านกำลังเข้าใจข้าผิดเจ้าค่ะ ฟังข้าอธิบายก่อนนะเจ้าค่ะ ข้าเพียงต้องการแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มเจ้าค่ะ”
“โดยกลุ่มแรกข้าที่ข้าต้องการคือคนที่พร้อมทำตามคำสั่งของข้า หากข้าบอกว่าดี ก็คือดี แม้แต่ตายแทนข้า” พูดจบเปั่ยจินก็สังเกตสีหน้าของทุกคนทัน
สีหน้าทุกคนในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความกังวลและรักตัวกลัวตาย ซึ่งเปั่ยจินก็ไม่ได้ผิดหวังอันใด หากในจิตใจมนุษย์แม้นจะภักดีเพียงใด แต่ความรู้สึกและความรักตัวกลัวตายนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้อ
