“ข้ากำลังจะรอดแล้วเชียวว ท่านพ่อบ้านซู อือออ”
“ยังไงหรือท่านซู” ท่านยายถามออกไป เมื่อพ่อบ้านซูเอ่ยออกมา
“จ้างอาจารย์มาสอนที่บ้านเป็นเช่นไรขอรับ”ความคิดนี้เกิดจากที่แต่ก่อนนั้นในอดีตครอบครัวซูเคยปฏิบัติมาก่อน เมื่อเห็นโอกาสที่จะเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์จึงรีบเอ่ยออกมาทันที
“ข้าว่าดีนะเจ้าค่ะท่านแม่” ท่านแม่เอ่ยออกมาอย่างเห็นด้วยทันทีกับความคิดของพ่อบ้านซู“อืม เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่จินเออร์” ท่านตาที่เห็นด้วยกับความคิดของพ่อบ้านซูรีบเอ่ยสนับสนุนอีกหนึ่งเสียง
“ก็…ดีเจ้าค่ะ แต่ข้าเหงาเจ้าค่ะ เรียนคนเดียว”เอาว่ะ ในเมื่อข้าต้องเรียน เช่นนั้น เจ้าก็จงมาเรียนกับข้าเถิดนะ…. พี่หยางคง อิอิ
“อืม เหงารึ เช่นนั้นอาหยางเจ้าไปเรียนกับคุณหนูดีหรือไม่” ท่านปั้าซูเสนอความคิดที่ทำให้บุตรชายตัวเองกำลังทำหน้าเหยเกไปในทันทีออกมา
“ไม่ดีขอรับท่านแม่ ข้าเป็นบุรุษนะขอรับ” หยางคงที่เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยค้านขึ้นมาทันที“อืมม บุรษแล้วเช่นไร ไม่ต้องมีความรู้ก็ได้หรือเจ้าค่ะ ท่านยาย” ไม่ยอมหรอกก หึยย พี่หยางง ท่านต้องมาตกสวรรค์พร้อมข้า ฮ่าๆ
“อืมม หยางคง เรียนพร้อมจินเออร์เถิด ข้าอนุญาต”
“ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ …”
“เย้ เช่นนั้นเป็นอันตกลงตามนี้นะเจ้าค่ะทุกคนเนอะพี่หยางคง อิอิ” จินเออร์ทำท่าดีใจออกมา ลับหลังทุกคนแล้วจึงหันไปกระพริบตาอย่างท้าทายให้หยางคง
“หึยย ขอรับคุณหนู” หยางคงที่ทำอันใดไม่ได้จึงทำได้เพียงสะบ
