“จินเออร์ เจ้าอยากไปสถานศึกษาหรือไม่” จู่ๆเปั่ยตงหลินก็เอ่ยออกมาทำให้ทุกคนบนโต๊ะที่กำลังทานข้าวต่างเงยหน้าขึ้นมาอย่างสนใจในคำตอบของเด็กสาวคนเดียวในบ้านหลังนี้
“ห๊ะ แค่กๆ แค่ก ๆ ท่านตาว่าอันใดนะเจ้าค่ะ”ท่านตาข้าจะไปเรียนทำไมก่อน อายุข้าตั้งเยอะตั้งแยะจะให้กลับไปเรียนกับพวกเด็กน้อยได้ยังงายยย
เปั่ยตงหลินที่เอ่ยออกมาระหว่างที่ครอบครัวกำลังนั่งทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน ทำให้เปั่ยจินที่กำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับสำลักออกมาอย่างแรงพร้อมกับหันควับไปยังบุคคลที่ถามออกมา“อยากไปเรียนหนังสือหรือไม่ ตาเห็นว่าหลานก็เริ่มโตแล้ว” เปั่ยตงหลินเอ่ยย้ำออกมาอีกรอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงที่เอ่ยยังคงคาดหวังในคำตอบของตัวหลานสาวที่รักเป็นอย่างมาก
“หลานต้องไปด้วยหรือเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่ตั้งสติได้แล้ว จึงถามท่านตากลับไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อที่ทำให้คนฟัง ได้ยินแล้วถึงกับเอ็นดูในความไม่รู้ความของเด็กตรงหน้า
เพียงแต่นั้นมันคือหน้ากากที่จินเออร์แสดงออกไปต่างหาก นางไม่อยากไปเรียนใหม่อีกรอบกับเด็กน้อยที่ยังคงร้องไห้แงๆ ด้วยจิตวิญญาณหญิงสาววัยรุ่นตอนปลายหรอกนะ หึ“อืม ตา…เอ่อ ตาเพียงเห็นว่าเด็กแถวนี้ต่างไปเรียนกันหมดไม่ใช่รึ” เปั่ยตงหลินเอ่ยกลับมาอ่อมแอ้มด้วยน้ำเสียงขาดๆ หายๆ พร้อมด้วยสายตากรอกไปมา
อันที่จริงแล้วสาเหตุที่เอ่ยออกมาเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเปั่ยตงหลินเห็นเด็กๆ ในหมู่บ้านออกไปยังสถานศึกษาแล้วญาติๆ ของค
