“เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” เปั่ยจินถามออกไป เมื่อหยางคงเดินกลับมา
“ข้ารู้สึกว่าร่างกายสดชื่นมากเลยขอรับ ไม่เหนื่อยง่ายแถมยังเหมือนมีพลังในร่างกายมากกว่าเดิมเสียอีก”หยางคงพยายามตรวจสอบร่างกายตนเองที่เปลี่ยนไปและตอบออกมา
“อืม ดีแล้ว ยินดีกับเจ้าด้วย ตอนนี้ระดับพลังของเจ้าอยู่ที่สีเขียวขั้นสูง หลังจากนี้เจ้าก็จงตั้งใจฝึก ข้าจะให้เจี่ยฉงช่วยอีกแรง หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ”
“สะ…สีเขียวหรือขอรับคุณหนู ข้าสัญญาขอรับ”เมื่อหยางคงได้ยินว่าตนเองนั้นมีระดับพลังปราณอยู่ในขั้นสีเขียวขั้นสูงถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ เพราะไม่คาดว่าเพียงแค่การถอนผนึกพลังจะทำให้ตนเองก้าวมาถึงขั้นนี้ได้
น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหางตาของหยางคง ทำให้คนที่มองอย่างเปั่ยจินรู้สึกยินดีไปด้วยทีเดียว
“เช่นนั้นทุกคนแยกย้ายกันฝึกเถิดเจ้าค่ะ อ่อ ทางที่ดีให้ทุกคนเผื่อเวลาพักผ่อนเช่นเดิมนะเจ้าค่ะ ถึงแม้จะมีพลังก็ตาม” เปั่ยจินเอ่ยเตือนทุกคนออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะจากที่นางสังเกตดูมาสักพัก ทุกคนเอาแต่ฝึกฝนพลังกัน โดยไม่หยุดพักเลยทีเดียว ทำราวกับว่าอีกไม่กี่วันจะเกิดอันใดขึ้นเสียอย่างนั้น หืม ก็ไม่นะสงครามยังไม่เริ่มต้นเร็วๆ นี้มิใช่หรือ นางคงต้องออกไปสืบข่าวบ้างแล้วล่ะ
“ขอรับคุณหนู” ทุกคนที่กำลังฝึก เมื่อได้ยินคำสั่งของเปั่ยจินจึงพร้อมใจกันเอ่ยออกมาและแยกย้ายกันไปฝึกเช่นเดิม
เห่อ นี่นางต้องคอยเตือนพวกเค้าอีกกี่รอบกัน หืมมข้าคงมิได้กด
