นหมอกที่คุณหนูให้ข้าไปสำรวจมา ข้าพบว่ามีพื้นที่หนึ่งใกล้กับเขตชั้นในขอรับข้ากับหน่วยราตรีกาลจึงช่วยกันกางข่ายเวทย์แล้วสร้างฐานลับไว้ที่นั้นขอรับ ตอนนี้รอเพียงคุณหนูเข้าไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นขอรับ”
“พี่หยางคง ท่านนี่มัน” เปั่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ภายในน้ำเสียงนั้นไม่สามารถคาดเดาสิ่งใดได้ ทำให้คนที่ฟังอยู่ตอนนี้ถึงกับร้อนรนออกมาทีเดียว
“ทำไมหรือขอรับคุณหนู ข้าทำส่วนไหนผิดไปหรือไม่” หยางคงที่ได้ฟังจึงเอ่ยออกมาพร้อมกับลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาวทันที พร้อมที่จะยอมรับผิดหากตนเองทำสิ่งใดที่นอกเหนือคำสั่ง
“เปล่าเจ้าค่ะ ท่านเก่งมากกกก ฮ่าๆ พี่หยาง ลุกขึ้นเถิด อิอิ ” เปั่ยจินที่กำลังกลั้นขำกับท่าทางของหยางคงจึงยอมแพ้แล้วเฉลยออกมา
“ท่าน…. แน่นอนสิขอรับ ข้าเรียนรู้สิ่งต่างๆ มาตั้งมากมายจากคุณหนู” หยางคงที่รู้ว่าตนเองโดนแกล้งอีกแล้ว แต่ทำอันใดไม่ได้จึงเอ่ยกลับไปอย่างยอกย้อน
“หึ แปลกๆ นะเจ้าค่ะ แต่ช่างเถิด”
“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ”
เปั่ยจินและหยางคงจึงเร่งกันเดินทางเข้าปั่าม่านหมอก โดยรอบเต็มไปด้วยต้นไม้นาๆ ชนิด แต่ที่พิเศษคือ ต้นไม้ในปั่าม่านหมอกนั้นดูจะเป็นมิตรกับหยางคงเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าเดินไปทางไหนเหล่าพฤกษาต่างพากันหลีกหนีให้ แม้แต่เหล่าสัตว์ปั่ายังพร้อมใจกันหายไปจากสายตา“ถึงแล้วขอรับคุณหนู”
“คารวะคุณหนูขอรับ/เจ้าค่ะ”
“อืม เป็นอย่างไรบ้าง”
“สะดวกดีขอรับ หลังจาก
