ยู่บนเตียง จ้องมองตัวเขากับน้องชายที่กำลังทะเลาะกันอยู่ด้วยสายตาเศร้าหมอง หัวใจของเขาก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกในชั่วพริบตา
เขากำหมัดแน่น ก่อนจะคลายออก จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับหานชิงอวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอดกลั้น
“พวกคุณมาทำอะไรกัน รีบพูดมาเร็ว ๆ”
“พูดเสร็จแล้ว ก็รีบไสหัวไปซะ!”
“เรื่องที่ฉันกับน้องชายทะเลาะกัน เป็นเรื่องของพวกเรา พวกคุณไม่ใช่ญาติ ไม่ต้องมายุ่ง!”
หลังจากที่เกิดการปะทะกันครั้งก่อน หลัวต้าเฉิงเห็นว่า หานชิงอวี่ไม่เพียงแต่ไม่ได้หายไปจากสายตาของเขา แต่ยังพาหมออีกคนมาด้วย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลัวต้าเฉิงก็รู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก
ในสายตาของเขา หานชิงอวี่คือคนที่ทำให้พ่อของเขาต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
ถ้าหานชิงอวี่ไม่ได้จ่ายยาผิด พ่อของเขาก็คงจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้แน่ ๆ!
อิงชื่อจ้งเพิ่งเคยเจอพี่น้องทั้งสองคนนี้เป็นครั้งแรก ตอนที่เพิ่งเข้ามา เขาก็ตกใจกับการทะเลาะวิวาทของพวกเขาเล็กน้อย
โชคดีที่ในห้องพักผู้ป่วยนี้ นอกจากเตียงที่คุณหลัวนอนอยู่แล้ว เตียงอื่น ๆ ก็ไม่มีคนนอน
ไม่อย่างนั้น เขาคงจินตนาการไม่ออกเลยว่า การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กับญาติผู้ป่วยที่แปลกประหลาดสองคนนี้ จะทรมานแค่ไหน
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดกับหลัวต้าเฉิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าว่า
“พวกเราจะเป็นคนนอกได้อย่างไร”
“ในครอบครัวของพวกคุณ พวกเราอาจจะถือว่าเป็นคนนอก”
“แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล และห้องนี้คือห
