ดว่าระดับอนันตกาลเช่นนั้นหรือ”“นางเป็นใครกันแน่ ไปสืบเรื่องของนางมา”“ขอรับนายท่าน”“ข้าว่าราคาที่นางตั้งใจจะขายก็คงสูงตามกันไปเพราะทั้งแต่ระดับเทวะเป็นต้นไป ก็ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ”“และเช่นเดิมเจ้าค่ะ โอสถระดับต่างๆ ราคาก็จะต่างกันไป และข้าจะขายตามใบสั่งเท่านั้น” เมื่อปล่อยให้หลายๆ คน วิจารณ์กันไปแล้ว จึงเริ่มเอ่ยต่อ“ตามใบสั่งเช่นนั้นรึ นางพูดเหมือนนางเป็นคนหลอมเองเช่นนั้นแหละ”“ใช่ๆ กล้าที่จะพูดเหลือเกิน”“ข้าก็เห็นด้วย แค่สมุนไพรยังพอรับได้ แต่นี่นางกล้าที่จะเอ่ยถึงโอสถ ว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ ที่จะหลอมเช่นนั้นรึ”“เจ้ากล้าหลอกลวงพวกเราหรือ แม่นางน้อย” ชายคนหนึ่งในกลุ่มฝูงชนชี้นิ้วมาทางจินเออร์พร้อมตะโกนออกมา“ใช่ๆ เจ้าจะมีปัญญาอันใดหลอมมันขึ้นมาเองเช่นนั้นหรือ”“ใช่ ข้าเห็นด้วย พวกเรากลับกันเถิด”“ข้ากลับด้วย เลี่ยงเฟิงเช่นนั้นรึ ถุย” ชายอีกคนเมื่อเริ่มไม่สบอารมณ์ จึงเอ่ยดูถูกและถ่มน้ำลายใส่จากนั้นจึงทำท่าจะเดินออกไปหลังจากนั้นก็มีเสียงเซ็งแซ่ต่างๆ ของชาวบ้านและชาวเมืองดังออกมา คนบ้านเปั่ยเริ่มหน้าเสีย เนื่องจากตอนนี้ พวกคนเหล่านั้นกำลังด่าว่าบุตรสาวของพวกเขาซานหลงที่เริ่มเก็บอาการไว้ไม่อยู่เริ่มปล่อยพลังออกมากดดัน ทำให้เถ้าแก่หลิงต้องรีบห้ามปราม เพราะผู้คนที่นี้ น้อยนักที่จะมีพลังปราณและรองรับความกดดันที่แผ่ออกมาได้ ยิ่งระดับพลังของคนบ้านตระกูลเปั่ยด้วยแล้ว“อาซาน เก็บพลังของเจ้าไปซะ” เ
