ๆ ยังเลยเจ้าค่ะ พ้นหน้าหนาวปุั๊บ ข้าฟืนขึ้นมา ก็ตรงมาหาท่านปูั่เลยเจ้าค่ะ” จินเออร์ตอบกลับประโยคคำถามไปด้วยน้ำเสียงเบาบาง เนื่องจากความจริงจินเออร์เพียงต้องการมาดูลาดเลาก่อน และพูดคุยตกลงไว้ ไม่คิดว่าเถ้าแก่หลิงจะถามออกมา“หืมมม หลานรัก เจ้าเห็นว่าปูั่เก่งกาจมากใช่หรือไม่ จึงไว้ใจมาหาปูั่เช่นนี้” เอ่อยพร้อมกับทำน้ำเสียงเชิ่ดใส่เปั่ยตงหลิน
“เจ้าค่ะ ข้านะ เห็นว่าท่านปูั่พึ่งพาได้ที่สุดเลยเจ้าค่ะ ฮิฮิ” เมื่อเห็นว่าท่านปูั่ปั้ายแดงของนางชอบให้เยินยอ คนอย่างจินเออร์หรือจะพลาด อิอิ
“ฮ่าๆ ดีๆ” เถ้าแก่หลิงที่ยังอารมณ์ดีอยู่จึงทั้งยิ้มและหัวเราะออกไป
“ตาแก่หลงตัวเอง”เปั่ยตงหลินที่ทนเห็นท่านปูั่ปั้ายแดงหลงตัวเองไม่ไหวจึงเอ่ยออกมาบ้าง
“เจ้าอิจฉาข้านะสิ หึ” เถ้าแก่หลิงที่กำลังมีความสุขกับคำชื่นชมของหลานสาวจึงไม่ได้คิดอันใด เพียงเยาะเย้ยเปั่ยตงหลินออกมาเล่นๆ
“พอก่อนเถิดขอรับ เถ้าแก่หลิง” ซานหลงที่เห็นว่าคนแก่ทั้งสองยังไม่หยุดล้อเล่นกันเสียที จึงเอ่ยห้ามศึกออกมา
“หืมม เช่นนั้นเจ้าก็เรียกข้าว่า ท่านพ่อบุญธรรมเถิด ไหน ๆ ข้าก็รับจินเออร์เป็นหลานบุญธรรมแล้ว เจ้าก็เปรียบเสมือนลูกหลานข้าอีกคนเช่นกัน” เถ้าแก่หลิงที่เมื่อได้ยินเสียงซานหลงจึงเอ่ยออกมาอีกครั้งหนึ่ง
“เอ่อ จะดีหรือขอรับเถ้าแก่หลิง”“ดีสิ หากเจ้าไม่เรียก ข้าจะไม่ช่วยหาทำเลเปิดกิจการนะ เถ้าแก่หลิงพูดออกไปพร้อมับหันไปขยิบตาให้จินเออร์หนึ่งที เพ
